Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ «Εγώ ειμί η Ανάστασις και η Ζωή»

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

«Εγώ ειμί η Ανάστασις και η Ζωή»

 

Ενώπιον ενός μεγάλου θαύματος βρισκόμαστε σήμερα. Ο τεταρταίος Λάζαρος γυρίζει από τον κόσμο των νεκρών με μία προσταγή του Κυρίου. Άφωνοι ακούνε οι παραβρισκόμενοι τα πρωτάκουστα λόγια του Χριστού για την ζωή και τον θάνατο. Χαρά, αγαλλίαση και ενθουσιασμός γεμίζουν οι φίλοι του Ιησού και του Λαζάρου. Αλλά παράλληλα μίσος και φονικές διαθέσεις κατακλύζουν τις ψυχές των θρησκευτικών ηγετών του ιουδαϊκού λαού και των οπαδών τους.

Η Ανάσταση του Λαζάρου φανερώνει με έναν εντυπωσιακό τρόπο την δύναμη και εξουσία του Ιησού επάνω στην ζωή και τον θάνατο, ενώ τα λόγια Του αιώνια παρακαταθήκη για το πώς θα πρέπει ο άνθρωπος να  αντιμετωπίζει τον θάνατο.

Έρχεται ο Κύριος μαζί με τους μαθητές Του στην Βηθανία και εκεί λίγο έξω από αυτήν, συναντάτε με την Μάρθα, αδελφή του Λαζάρου, ο οποίος ήδη είχε κλείσει τέσσερις ημέρες στον τάφο. Η Μάρθα με μάτια κλαμένα, με παράπονο απευθύνεται προς τν Κύριο λέγοντάς του: «Κύριε αν ήσουν εδώ ο αδελφός μου δεν θα πέθαινε, ξέρω όμως πως και τώρα, ότι και αν ζητήσεις από τον Θεό, ο Θεός θα σου το δώσει». Και τότε ο Χριστός την διαβεβαιώνει ότι ο αδελφός της θα αναστηθεί. Η Μάρθα όμως παρερμηνεύοντας τα λόγια αυτά του λέει ότι αυτό θα γίνει κατά την έσχατη ημέρα. Και τότε είναι ο Κύριος που της αποκαλύπτει ότι Αυτός είναι η ανάσταση και η ζωή.

Οι λόγοι αυτοί του Κυρίου, κρύβουν μια μεγάλη αλήθεια η οποία είναι ότι όποιος πιστεύει στον Ιησού, τον αποδέχεται και ζει σύμφωνα με τους νόμους Του, αυτός έχει την σιγουριά και αναμένει να είναι ενωμένος μαζί Του τόσο στην εδώ ζωή όσο και πέρα του τάφου.

Και όσα είπε ο Ιησούς στην Μάρθα έρχεται να τα επιβεβαιώσει έμπρακτα μπροστά στον τάφο του Λαζάρου. Εκεί αφού προσευχήθηκε, όχι παρακαλώντας, αλλά ευχαριστώντας τον Θεό – Πατέρα, καλεί τον Λάζαρο να εξέλθει από τον τάφο. Και το θαύμα γίνεται. Ο τέσσερις ημέρες νεκρός Λάζαρος εμφανίζεται έτσι σαβανωμένος στο πλήθος που έκπληκτος κοιτάει όλα αυτά που συμβαίνουν μπροστά του.

Και άλλες φορές αγαπητοί μου συναντάμε τον Κύριο να ανασταίνει νεκρούς, όπως την κόρη του Ιάρειου και τον γιό της χήρας της Ναΐν . Όμως η εκ νεκρών έγερση του Λαζάρου ξεπερνά αυτές για δύο λόγους. Ο πρώτος γιατί αυτή αποτελεί το προανάκρουσμα της Αναστάσεως του Κυρίου, την οποία θα εορτάσουμε σε λίγες ημέρες και ο δεύτερος διότι ποτέ ξανά νεκρός τεσσάρων ημερών, που σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους θα έπρεπε ήδη να βρίσκεται στην διαδικασία της αποσύνθεσης, δεν είχε γυρίσει ξανά στην ζωή σαν να κοιμόταν.

Όποιος αγαπητοί μου δέχεται τον Χριστό και τον ακολουθεί πιστά τότε δεν έχει κανένα λόγο να φοβάται τον θάνατο, διότι την τελευταία λέξη στην ζωή δεν την έχει αυτός. Η εκ νεκρών έγερσις του Λαζάρου, την οποία εορτάζουμε σήμερα αποτελεί γεγονός ελπίδας για κάθε άνθρωπο. Όσα ειπώθηκαν και συντελέστηκαν κατ’ αυτή την ημέρα θα γίνουν πλήρως κατανοητά με την Ανάσταση του Κυρίου, ο οποίος και καταλύει τον το κράτος έχοντα του θανάτου, δηλαδή τον διάβολο. Ο θάνατος μετά την Ανάσταση του Χριστού πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι το τέρμα και ότι τίποτε δεν χάνεται. Είναι ένας ύπνος ο οποίος και θα τελειώσει την έσχατη ημέρα της Δευτέρα Παρουσίας οπότε και ζωντανοί και κεκοιμημένοι θα συναντηθούμε ενώπιον του θρόνου του Κυρίου.

Για αυτό αδελφοί μου σήμερα εορτή της εγέρσεως του Λαζάρου ας πάρουμε αφορμή ώστε να προσεγγίσουμε τον θάνατο με έναν διαφορετικό τρόπο. Χωρίς να απελπιζόμαστε, χωρίς να θρηνούμε σαν να μην υπάρχει συνέχεια μετά από αυτόν. Άλλωστε πρέπει να γνωρίζουμε ότι εάν τε ζώμεν, εάν τε αποθνήσκομεν του Κυρίου έσμεν (Ρωμ 4,8)

Η έγερσις του Λαζάρου ~ Resurrection of Lazarus

Η έγερσις του Λαζάρου ~ Resurrection of Lazarus

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ  ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ  ΥΜΝΟΥ   Α Λ Ε Ξ Ι Ο Σ   Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης  τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νικαίας Πρός Τόν ἱερό κλῆρο καί τό φιλόχριστο λαό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως   «Χαῖρε, κυοφοροῦσα ὁδηγόν πλανωμένοις, χαῖρε, ἀπογεννῶσα λυτρωτήν αἰχμαλώτοις»   Ὁ εὐλαβής ὑμνογράφος, ὁ ὁποῖος συνέθεσε τόν ὑπέροχο αὐτό ὕμνο, πού φέρει τήν ὀνομασία «Ἀκάθιστος Ὕμνος», εἶχε ὑπόψη του τίς δογματικές Ἀποφάσεις τῶν Γ΄ &  Δ΄ Οἰκουμενικῶν Συνόδων (431 καί 451 μ. Χ.). Κεντρικό του θέμα εἶναι ὁ Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου καί μποροῦμε νά διακρίνουμε δύο μέρη. Τό πρῶτο, μέ τούς οἴκους Α ἕως Μ εἶναι ἱστορία, μέ τήν ποιητική ἐξιστόρηση τῶν σταδίων ἀπό τόν Εὐαγγελισμό ὡς τήν Ὑπαπαντή. Τό δεύτερο τμῆμα, οἶκοι Ν - Ω, εἶναι τό θεολογικό ἤ δογματικό μέρος, ὅπου ὁ ὑμνωδός ἀναλύει τίς θεολογικές καί δογματικές προεκτάσεις τῆς Ἐνανθρώπισης τοῦ Κυρίου καί τό σκοπό της, πού εἶναι ἡ σωτηρία τῶν πιστῶν. Ὁ ποιητής βάζει στό στόμα τοῦ Ἀρχαγγέλου, τοῦ Προδρόμου, τῶν ποιμένων, τῶν μάγων καί τῶν πιστῶν 144 συνολικά «Χαῖρε» πρός τήν Θεοτόκο, πού συνάπτονται στόν Χαιρετισμό τοῦ Γαβριήλ «Χαῖρε Κεχαριτωμένη» (Λκ. 1, 28), τόν ὁποῖο καί ἐμπλουτίζουν. Εἶναι ἕνας παιᾶνας πρός τήν Παναγία Μητέρα, ἕνας ὕμνος λυτρωτικός, ὕμνος εὐχαριστήριος καί νικητήριος πρός τήν Παντάνασσα καί Ἀνίκητη Στρατηγό, τήν Ἀειπάρθενο Θεοτόκο. Ὁ Ὕμνος ἔχει χαρακτηριστεῖ καί ὄντως εἶναι ἀριστούργημα τῆς βυζαντινής ὑμνογραφίας. Γραμμένος μέ κανόνες ὁμοτονίας καί ἰσοσυλλαβίας, πλουτίζεται ἀπό κοσμητικά ἐπίθετα καί σχήματα λόγου, μέ τά ὁποῖα ἐξυμνεῖται ἡ ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ διά τῆς Θεοτόκου, ἐνῶ δημιουργεῖται κλῖμα χαρᾶς καί ἀγαλλίασης. Τέλος ἡ ἀλφαβητική ἀκροστιχίδα παραπέμπει στήν Ἀποκάλυψη  (21,6 & 22, 13) «Ἐγώ (εἰμί) τό Α καί τό Ω...ὁ πρῶτος καί ὁ ἔσχατος». Τό Προοίμιο «Τῇ Ὑπερμάχῳ» δέν ἀνήκει στά πρῶτα δομικά στοιχεῖα τοῦ Ὕμνου. Εἶναι στιγμιαῖο δημιούργημα τοῦ ἔτους 626, σέ κλῖμα ἔκστασης καί εὐγνωμοσύνης πρός τήν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, τήν Παναγία μας, στήν Ὁποία ἀποδόθηκε, καί δικαίως, ἡ συντριβή τῶν πολιορκητῶν τῆς Βασιλεύουσας Περσῶν καί Ἀβάρων καί ἡ σωτηρία τῆς Πόλης καί τοῦ λαοῦ της. Ὄρθιοι οἱ πιστοί στό Ναό τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν, πλησίον τῆς Ὁποίας καταστράφηκε, αἰφνιδιαστικά καί κατά τρόπο ἀνεξήγητο μέ τήν ἀνθρώπινη λογική, ὁ στόλος τῶν Ἀβάρων, ἀνέπεμψαν, μέ δάκρυα εὐγνωμοσύνης, αὐτή τήν ὑπέροχη εὐχαριστία πρός τήν Κοσμοσώτειρα Παναγία. Τότε προσετέθη στόν παλαιό ὕμνο τό δεύτερο προοίμιο «Τῇ Ὑπερμάχῳ». Ἡ κάθε φράση τῶν Χαιρετισμῶν μπορεῖ νά δώσει τό ἔναυσμα μιᾶς μακρᾶς σχετικῆς Ὁμιλίας. Ἐμεῖς θά ἑστιάσουμε ἀπόψε στό δίστιχο: «Χαῖρε, κυοφοροῦσα ὁδηγόν πλανωμένοις,χαῖρε, ἀπογεννῶσα λυτρωτήν αἰχμαλώτοις». Ἡ Παναγία Μητέρα διακόνησε εὐλαβῶς τό ὑπερφυές Μυστήριο τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως. Ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα περίμενε τή λύτρωση, ὅπως εἶχε προεξαγγελθεῖ ἀπό τή στιγμή τῆς Παρακοῆς καί τῆς Ἔξωσης ἀπό τήν Ἐδέμ. Θά ἔλθει στόν κόσμο ἡ νέα Εὔα, πού θά γεννήσει τό Θεάνθρωπο, ὁ Ὁποῖος θά συντρίψει τό κεφάλι τοῦ διαβόλου, ἐνῶ αὐτός θά ἐνοχλήσει μονάχα τή φτέρνα του (Γεν. 3, 15). Καί ἔπρεπε νά συμβεῖ αὐτό, γιατί οἱ ἄνθρωποι εἶχαν χάσει τό δρόμο τους, εἶχαν περιέλθει σέ σύγχυση καί εἶχαν ἀποπροσανατολιστεῖ. Εἶχαν πλανηθεῖ ἀπό τά τερπνά καί τά ἐφήμερα τοῦ κόσμου, ἀπό τίς «Σειρῆνες» τῆς κάθε ἐποχῆς, ἐκεῖνες πού φαίνονται λεωφόρος στό ξεκίνημα, ἀλλά καταλήγουν σέ ἀδιέξοδο. Ἔπρεπε, λοιπόν, νά ἔλθει ὁ Κατάλληλος, ὁ Ἐπιδέξιος Ὁδηγός, Ἐκεῖνος πού διαβεβαίωσε ὅτι εἶναι «ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή» (Ἰω. 14, 6). Μέ τόν ἐρχομό Του ἡ ζωή ξαναπαίρνει νόημα. Δέν εἴμαστε πιά ἔρημοι, «κάλαμοι ὑπό ἀνέμων σαλευόμενοι» (Μτθ. 11, 7). Τώρα, ξαναβρήκαμε τόν ἑαυτό μας, ἔχουμε ἀποστολή στή ζωή μας. Ὁ βίος μας εἶναι ἕνα στάδιο ἄσκησης καί μετάβασης πρός τή θέα τοῦ Θεοῦ καί συμμετοχή στή Βασιλεία Του. Θά ἀπολαύσουμε μετρίως τά ἀγαθά τῆς ζωῆς, θά εἰρηνεύουμε μέ τούς συνανθρώπους μας, θά ἑτοιμάσουμε καλούς ἀπογόνους καί θά φύγουμε γιά μιά ἄλλη ζωή, γιά ἕνα Βασίλειο, πού δέν ἔχει τέλος. Σκλάβοι ἦσαν οἱ ἄνθρωποι πρίν ἀπό τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ, ἄτομα χωρίς χαρά, χωρίς ἀγάπη, χωρίς ἐλπίδα. Ἔπρεπε νά ἔλθει ὁ Μεγάλος Λυτρωτής, νά μᾶς ἐξαγοράσει μέ τό αἷμα Του, καί νά μᾶς ἐπαναφέρει στή θερμή ἀγκαλιά Του. Μέ τή Σάρκωση τοῦ Λόγου οἱ ἄνθρωποι ἐλευθερώνονται ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας καί ζοῦν πλέον φυσιολογικά, ἐξελίσσονται ἀπό ἄτομα σέ πρόσωπα, ἀνακτοῦν τό χαμόγελό τους, συντηροῦν τήν ἐλπίδα τους καί ζεσταίνονται στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ. Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, Τιμοῦμε ἀπόψε τήν Παναγία Μητέρα, γιά τόν ὑψηλό Της ρόλο στό Μυστήριο τῆς Ἐνανθρώπισης τοῦ Υἱοῦ. Τιμοῦμε τήν Πρέσβειρά μας πρός τόν Τριαδικό Θεό. Ἐκείνη παρακάθεται στό Θρόνο καί δέεται ἀκατάπαυστα γιά μᾶς. Αὐτό δείχνουν τά ἁπλωμένα χέρια Της στήν εἰκόνα τῆς Πλατυτέρας στήν κόγχη τοῦ Ἱεροῦ Βήματος. Ἐκεῖνα τά χαριτόβρυτα χέρια μᾶς παίρνουν ἀπό τή γῆ καί μᾶς ἀνεβάζουν στόν Οὐρανό. Πόσο εὐλογημένοι καί εὐγνώμονες εἴμαστε γι’ αὐτή τή μεγάλη δωρεά τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο˙ ἡ Κεχαριτωμένη Θεοτόκος εἶναι τό στήριγμα ὅλων μας, τῶν νέων ἡ ἐλπίδα, τῶν ἀσθενῶν ἡ καταφυγή, τῶν ἀνέργων καί ἀστέγων ἡ προστασία, τῶν γερόντων ἡ βακτηρία, τοῦ κάθε πονεμένου ἡ καταφυγή. Νά σᾶς εὐλογεῖ ὁ Πανάγαθος Θεός, μέ τήν πρεσβεία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Καλό ὑπόλοιπο τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς καί Καλή Ἀνάσταση.     Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ   † Ὁ Νίκαίας   Ἀ λ έ ξ ι ο ς

Ω γλυκύ μου έαρ: Ύμνοι της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδας στον Ναό μας

Μεγάλος Κανόνας: Ο Αδαμιαίος θρήνος

«Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Πέμπτῃ τῆς πέμπτης ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν, κατὰ τὴν ἀρχαίαν παράδοσιν, ψάλλομεν τὴν Ἀκολουθίαν τοῦ Μεγάλου καὶ Κατανυκτικοῦ Κανόνος»

Η μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι αγαπητοί μου αδελφοί, ένα μεγάλο πνευματικό ταξίδι το οποίο μας προετοιμάζει μέσα από τον αγώνα της πνευματικής τελείωσης με καθαρό νου και ψυχή, να ακολουθήσουμε τον Κύριο προς το εκούσιο πάθος, μαζί Του, νεκρώνοντας τα πάθη μας.

Για αυτό λοιπόν τον σκοπό και λόγο της κούρασης και του κόπου που ασφαλώς θα υπάρχει σε αυτόν τον αγώνα, σε πολλά σημεία αυτής της περιόδου η εκκλησία μας έχει θέσει σημεία πνευματικού ανεφοδιασμού, για να παίρνουμε δύναμη και θάρρος για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε τούτη την πορεία. Και ένας τέτοιος σταθμός είναι και ο Μεγάλος Κανόνας τον οποίο στις μεν ενορίες τελείται  την Τετάρτη της Ε΄ εβδομάδας των Νηστειών, το απόγευμα μαζί με το Μικρό Απόδειπνο, ενώ στα μοναστήρια κατά την διάρκεια του όρθρου το πρωί της Πέμπτης.

Ο κανόνας τον οποίο τελέσαμε  απόψε είναι έργο του Αγίου Ανδρέα Αρχιεπισκόπου Κρήτης και ονομάζεται μεγάλος για δύο λόγους ο πρώτος είναι λόγω της έκτασής του, αφού αποτελείτε  από 250 τροπάρια και ο δεύτερος λόγο των προσώπων και των νοημάτων τα οποία μας προβάλλει. Λέει χαρακτηριστικά ο Άγιος Νικηφόρος: «Λέγεται δὲ Μέγας Κανών, ἴσως ἄν τις εἴποι, καὶ κατὰ τὰς ἐννοίας, καὶ τὰ ἐνθυμήματα· γόνιμος γάρ ἐστιν ὁ τούτου Ποιητής, ἀρίστως αὐτὰ συντιθέμενος καὶ ὅτι τῶν λοιπῶν Κανόνων, ἀνὰ τριάκοντα, καὶ μικρόν τι πρός τροπαρίων ἐχόντων, οὗτος εἰς διακόσια καὶ πεντήκοντα πρόεισιν ἑνὸς ἑκάστου ἄρρητον ἀποστάζοντος ἡδονήν. Ἀρμοδίως οὖν ἄρα καὶ προσηκόντως ὁ Μέγας οὗτος Κανών, καὶ μεγάλην κεκτημένος κατάνυξιν, καί τῇ μεγάλῃ τῶν Τεσσαρακοστὼν κατατέτακται».

Ο Μεγάλος Κανόνας είναι μία περίληψη της Αγίας Γραφής. Μας καλεί να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης, του ασώτου, της πόρνης, του εκ δεξιών ληστού οι οποίοι ακολούθησαν πιστά τους λόγους του Θεού και με συντριβή καρδίας έβαλαν μετάνοια και βρήκαν  το δρόμο που οδηγεί στην σωτηρία. Αλλά και μας καλεί να αποφεύγουμε την ζωή της αμαρτίας και της αποστασίας από τον Θεό. Μας παρουσιάζει δε όλα εκείνα τα γεγονότα της Θείας Οικονομίας τα οποία εργάστηκε ο Θεός για την σωτηρία μας και την απελευθέρωσή μας από τα δεσμά της αμαρτίας.

Μέσα από τον Μεγάλο Κανόνα τίθεται ενώπιον μας το πρόβλημα του θανάτου και τις αντιμετώπισής του. Μας περιγράφει ο Άγιος Ανδρέας την ιστορία της ανθρωπότητας μετά την πτώση των πρωτοπλάστων, την αγωνία και την μοναξιά του και μας καλεί να συνειδητοποιήσουμε την μικρότητά  μας, για  να πλησιάσουμε τον Χριστό  και να τον παρακαλέσουμε  να άρει από εμάς τον βαρύ ζυγό της αμαρτίας.

Για να γίνει όμως αυτό δεν χρειάζονται μονάχα λόγια αλλά και έργα. Έργα μετανοίας, που θα αποδεικνύουν στην πράξη  ότι έχουμε καταλάβει το πόσο αμαρτωλοί είμαστε 

«Ψυχή μου, ψυχή μου,

ἀνάστα, τὶ καθεύδεις;

Τὸ τέλος ἐγγίζει

καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι·

ἀνάνηψον οὖν,

ἵνα φείσηταί σου Χριστὸς ὁ Θεός,

ὁ πανταχοῦ παρὼν

καὶ τὰ πάντα πληρῶν».

«Ψυχή μου, Ψυχή μου,

σήκω πάνω! Γιατί κοιμᾶσαι;

Τὸ τέλος πλησιάζει

καὶ σ’ ἀναμένει ταραχή.

Ξύπνα λοιπόν!

Γιὰ νὰ σὲ λυπηθεῖ ὁ Χριστὸς καὶ Θεός,

ἐκεῖνος ποὺ βρίσκεται παντοῦ

καὶ τὰ πάντα γεμίζει μὲ τὴν παρουσία Του».

Αυτά τα λόγια του κοντακίου του Μεγάλου Κανόνας μας καλούν ως οδηγός να πορευθούμε στην ζωή μας. Να καταλάβουμε ότι στην ζωή μας εδώ στην γη, στην οποία βρισκόμαστε πρόσκαιρα, πρέπει να φροντίζουμε την ψυχή μας να είναι καθαρή από κάθε είδους αμαρτία. Ότι πρέπει να φέρουμε καρπούς πίστεως και αγάπης προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο, διότι το τέλος για όλους μας είναι μεν άγνωστο, αλλά πάντοτε κοντά. Πόσα χρόνια θα ζήσουμε σε τούτο τον κόσμο; Δέκα , είκοσι, εκατό κανείς δεν ξέρει. Το μόνο που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και είναι σίγουρο, είναι ότι όταν ο Κύριος θα μας καλέσει κοντά Του, εμείς οφείλουμε να τους δώσουμε τους καρπούς μας, την πραγματική προσπάθεια μας για την καλλιέργεια των καρπών του Αγίου Πνεύματος, τους οποίους πλούσια μας χαρίζει κατά την ώρα του Βαπτίσματος με το μυστήριο του Χρίσματος. Για αυτό και μας λέει ξύπνα, πριν είναι αργά. Ξύπνα ζήτα συγχώρεση την οποία και ο Κύριος θα σου δώσει για να κερδίσεις της χαρά του παραδείσου. Αμήν. 

Η σημασία του αγώνα του 1821 στην Ελλάδα του 2014

Σβήνουν δύο νύχτες και δύο αυγές προβάλλουν…

Δύο λευτεριές ματόβρεχτες, παιδία μεγάλου κόπου

 η λευτεριά του Έλληνα κι η λευτεριά του ανθρώπου

Κωστής Παλαμάς

25^η Μαρτίου. Μία νύχτα μακραίωνη τελειώνει και μία νέα αυγή χαράζει. Ο άνθρωπος που ζει μέσα στο σκοτάδι της αμαρτίας, σήμερα βλέπει να εκπληρώνεται το προαιώνιο σχέδιο της Θείας Οικονομίας. Κατεβαίνει ο Θεός στη γη για να ανεβάσει τον άνθρωπο στον ουρανό. Έρχεται ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στην Παρθένο Μαρία για να της μεταφέρει την χαρμόσυνη είδηση ότι στα σπλάχνα της θα συλλάβει τον ίδιο τον Υιό και Λόγου του Θεού και με την ταπείνωση με την οποία δέχεται το θέλημα του Κυρίου σφραγίζεται την σωτηρία και τη λύτρωση του ανθρώπου.

25^η Μαρτίου. Μία μεγάλη νύχτα τετρακοσίων χρόνων σκλαβιάς, μία περίοδος όπου οι Έλληνες σαν ραγιάδες ήταν με σκυμμένο το κεφάλι, , με κρυφά Σχολεία, με αρπαγές, κρεμάλες, με βίαιους εξισλαμισμούς, παίρνει τέλος. Παίρνουν την μεγάλη απόφαση:  Ελευθερία ή Θάνατος. Το ποθούμενο για το οποίο μίλησε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτώλος γίνεται πραγματικότητα. Τα λόγια του Ρήγα Φεραίου παίρνουν σάρκα και οστά.

«Ως πότε παλληκάρια να ζούμε στα στενά,

 μονάχοι σα λιοντάρια στις ράχες στα βουνά;…».

           Οι Έλληνες και υψώνουν όχι απλά τα όπλα, αλλά τις καρδιές τους. Με ορμή και πάθος ρίχνονται στον αγώνα, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, ολόκληρος λαός, μα ακόμα και οι ψυχές των προγόνων που χαίρονται και αγάλλονται για τούτη τη στιγμή είναι σαν να μάχονται από κοινού. Και μαζί τους όχι οι ισχυροί της γης, αλλά άνθρωποι απλοί, φιλέλληνες οι οποίοι από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης συρρέουν στην Ελλάδα για να αγωνιστούν, συγκινούνται από το μεγαλείο του αγώνα και δεν διστάζουν να δώσουν και την ζωή του για αυτόν. Ένα θαύμα πραγματικά συντελέστηκε. Ένα θαύμα του Θεού μίας και ο αγώνας ξεκίνησε από μία χούφτα ανθρώπων, χωρίς όπλα, χωρίς προετοιμασία κατάλληλη, με τις υπερδυνάμεις της εποχής εναντίον τους

          Ο αγώνας του 1821 είναι ο ομφάλιος λώρος που μας συνδέει με το ένδοξο αρχαίο παρελθόν μας, με τους τριακόσιους του Λεωνίδα, τους Μαραθωνομάχους και Σαλαμινομάχους, με τους Ακρίτες των βυζαντινών χρόνων, με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και τους υπερασπιστές της Βασιλεύουσας. Ο αγώνας του 1821 γίνεται σύμβολο το οποίο εμπνέει και καθοδηγεί και της επόμενες γενιές των Ελλήνων. Έγινε τραγούδι για τους υπόδουλους Έλληνες οι οποίοι ζούσαν έξω από την μητέρα πατρίδα μετά την ίδρυση του μικρού ελληνικού κράτους.

«Βάλτε τσελίκι (=ατσάλι) στην καρδιά και χάλκωμα στα στήθια

και θυμηθείτε τα παλιά όπως το Εικοσιένα»

τραγουδούσαν και ετοιμάζονταν οι Έλληνες του Ολύμπου στα 1880.

          Από τον αγώνα του 1821 εμπνεύστηκαν οι Έλληνες για να ξεκινήσουν το Μακεδονικό Αγώνα,  για να φέρουν στην αγκαλιά της πατρίδας μετά από ενενήντα ένα χρόνια την περιοχή της Μακεδονίας. Με με τα ίδια ιδανικά για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος της Ελευθερία, πολέμησαν στους Βαλκανικούς αγώνες. Και αργότερα αυτή η λάμψη του αγώνα του ’21 είναι που χαλυβδώνει τον αγώνα των νεότερων Ελλήνων κατά των Ιταλών και Γερμανών που χτυπάνε την πατρίδα μας. Είναι αυτό που καλεί ο γέροντας πλέον Εθνικός Ποιητής μας ο Κωστής Παλαμάς τους σύγχρονούς του Έλληνες να πράξουν:

Αυτό τον λόγο θα σας πω

δεν έχω άλλο κανένα,

μεθύστε με’ τα’ αθάνατο κρασί

του Εικοσιένα

25^η Μαρτίου 2014. Εκατόν ενενήντα τρία χρόνια μετά την Έναρξη του αγώνα του ΄21 ποιο είναι το μήνυμα για εμάς τους Έλληνες του 21^ου αιώνα; Βρισκόμαστε στην αρχή ενός δρόμου με δύο μονοπάτια. Το ένα είναι να ακολουθήσουμε αυτό το μονοπάτι της ευθύνης και του αγώνα που χάραξαν οι αγωνιστές της Εθνικής Παλιγεννεσίας και το άλλο είναι αυτό της άρνησης του αγωνιστικού φρονήματος και ήθους που μας χάρισε όσα έχουμε σήμερα. Ο ένας είναι να κάνουμε πράξη το «νυν υπέρ πάντων αγών» και ο άλλος να εφησυχάσουμε και να ακολουθήσουμε όλους εκείνους που λένε ότι δεν έχουμε την ανάγκη της πατρίδας ως ιδέας. Θα πρέπει να αποφασίσουμε ποίο μονοπάτι θα ακολουθήσουμε όχι αύριο, αλλά τώρα.

Αγώνας χρειάζεται για τα όσια και τα ιερά της φυλής μας τα οποία ξεπουλήσαμε για μία επίπλαστη οικονομική και κοινωνική ευμάρεια, με αποτελέσματα τραγικά τα οποία βιώνουμε σήμερα. Σύνδεση χρειάζεται με τις αξίες και τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκαν οι προπάτορες και τα οποία μας κληροδότησαν. Χρειάζεται σε τούτη τη δύσκολη συγκυρία να αναβαπτισθούμε στις αξίες και τα ιδανικά της φυλής μας και να τα προβάλλουμε ξανά στους λαούς που στέκονται κριτικά απέναντί μας. Να δείξουμε ότι τούτος ο τόπος ποτέ δεν υπήρξε αναρχικός ή ξενόφοβος. Ότι τούτος ο λαός ήταν και είναι ανοιχτός σε όλους και δεν στέρησε ποτέ και από κανένα ότι ευγενέστερο και ιερότερο είχε.

Αγιοκέρι της Ευαγγελίστριας και θυμίαμα της Αγίας Λαύρας ευωδιάζει τούτη η ημέρα η οποία μας καλεί να είμαστε και εμείς αγωνιστές και ήρωες μπροστά στις αντιξοότητες της εποχής μας. Μας καλεί σε περίσκεψη, περισυλλογή, βαθιά κι από καρδίας για όσα πέρασε, όσα περνά και όσο θα περάσει τούτος ο τόπος ο οποίος όσο και να μην το θέλουμε να το παραδεχτούμε πάντα αγωνίστηκε και θα αγωνίζεται για του Χριστού την πίστη της Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία, από τους κάθε φορά επίδοξους και με διάφορους μανδύες εισβολείς της. Σε μία εποχή λοιπόν που τα πάντα μετριούνται με οικονομικούς δείκτες, που άλλοι λαοί καθορίζουν για το πόσο "πιάνουν οι λαοί", σε τούτοι την συγκυρία θα πρέπει όσο ποτέ άλλοτε να δούμε πως κατάφεραν οι προπάτορες μας να κερδίσουν την ελευθερία τους, σε τι σταθήκαν και από που πήραν δύναμη και θάρρος για να ξεκινήσουν έναν αγώνα, ο οποίος στην αρχή του, θεωρούνταν από πολλούς μία τραγελαφική πράξη.