Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος ἐπί τῇ Ἑορτῇ τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς

Ποιμαντορική  Ἐγκύκλιος  ἐπί τῇ Ἑορτῇ τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς ὑπ’ ἀριθμ. 513 Α Λ Ε Ξ Ι Ο Σ Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης  τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νικαίας Πρός Τόν ἱερό κλῆρο καί τό φιλόχριστο λαό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως      «Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, φῶς, καὶ ζωή,  καὶ ζῶσα πηγὴ νοερά, Πνεῦμα σοφίας, Πνεῦμα συνέσεως..»           Ἀγαπητοί μου Πατέρες καί ἀδελφοί, Ἡ Πεντηκοστή συνιστᾷ τή δεύτερη μεγάλη πράξη τοῦ Θεοῦ Πατέρα. Μέ τήν πρώτη ἀποστέλλει τόν Υἱό στό κόσμο, ὁ Ὁποῖος εἰσέρχεται  σεμνά καί ἀθόρυβα στήν Ἱστορία, προκειμένου νά καλέσει καί ὄχι νά ἐκβιάσει, νά θερμάνει καί ὄχι νά κατακαύσει, νά δροσίσει καί ὄχι νά παγώσει. Εἶναι τό ἔσχατο ἔργο τῆς Θείας Οἰκονομίας. Κατά τόν Μ. Ἀθανάσιο, «ὁ Λόγος ἔγινε σάρκα...γιά νά γίνουν οἱ ἄνθρωποι Πνεῦμα». Εἶναι τό ἴδιο Πνεῦμα πού δόθηκε στόν ἄνθρωπο κατά τή θεία ἐμφύσηση τήν ἱερή στιγμή τῆς Δημιουργίας, καί ἀποδίδεται πάλι κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Κάτω ἀπό τήν εἰκόνα τῶν πυρίνων γλωσσῶν, ἡ θεία ἐνέργεια ἔρχεται, ἀγκαλιάζει καί θεοποιεῖ τή φύση. Ὁ Χριστός, μέ τή Σάρκωση, τό Πάθος καί τήν Ἀνάσταση, ἀνακεφαλαιώνει καί ὁλοκληρώνει τήν ἀνθρώπινη φύση στήν ἑνότητα τοῦ Θεανθρώπινου σώματός Του. Τό Ἅγιο Πνεῦμα ἔρχεται καί πλουτίζει καί χαριτώνει τό ἀνθρώπινο πρόσωπο, διαιρώντας καί μοιράζοντας τά ἄπειρα χαρίσματα στίς ἀνθρώπινες ὑπάρξεις, μέ τρόπο ὥστε ὅλοι νά χρειαζόμαστε τούς ἄλλους στήν προσωπική μας πορεία. Μέ τήν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡ Οὐράνια Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐπεκτείνεται ἐδῶ, ὅπου ἱδρύεται ἡ ἐπίγεια Ἐκκλησία τῶν  πολλῶν ἀνθρώπων καί τῆς ποικιλίας τῶν χαρισμάτων. Ὁ καθένας μας συνεισφέρει μέ ὅ,τι ἔλαβε, γιά νά αὐξηθεῖ καί νά μεγαλουργήσει τό κοινό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, μέ Κεφαλή τόν Κύριο. Σήμερα ἡ εἰκόνα τῆς Τριάδος μᾶς προσφέρεται σάν ἕνας θεῖος καθρέπτης, ὅπου μποροῦμε διακριτικά νά διαβάσουμε τή μυστηριώδη ἀλήθεια τῆς ὑπάρξεώς μας. Ἡ ἱερή ὁμάδα τῶν δώδεκα Ἀποστόλων ἀντικαθιστᾷ ἐφεξῆς τίς δώδεκα φυλές τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ Κύριος τό εἶχε ἄλλωστε προεξαγγείλει μέ σαφήνεια:  «Καλέσω μου τά ἔθνη, κακεῖνα μέ δοξάσουσι σύν τῷ Πατρί καί τῷ Πνεύματι· κἀγώ αὐτοῖς δωρήσομαι ζωήν τήν αἰώνιον»   (Μ. Πέμπτη, Ἀντίφωνον ΙΒ΄). Καί ὁ «Νέος Ἰσραήλ» - ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, ἀναλαμβάνει τό ἔργο καί τήν εὐθύνη τῆς σωτηρίας. Εἶναι ἡ «Νέα Κιβωτός τῆς Χάριτος», πού φυλλάσσει πολύτιμους θησαυρούς, πλῆθος ἁγιαστικῶν δωρεῶν, μέ κορυφαῖο πάντα τό Μυστήριο τῆς Θείας Ευχαριστίας. Μέ τό Βάπτισμα καί τό Χρῖσμα τοποθετεῖ τούς πιστούς στό κέντρο τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Μέ τήν Ἐξομολόγηση τούς καθαρίζει ἀπό κάθε ῥῦπο, κάνοντάς τους λευκούς σάν τό χιόνι (Ἠσ. 1, 18). Ἐπιπλέον, εὐλογεῖ τόν Γάμο τῶν συζύγων, τελειοῖ τούς Κληρικούς μέ τή Χειροτονία ἀπό τόν Ἐπίσκοπο, καί εὐεργετεῖ τούς ἀσθενεῖς μέ τό Μυστήριο τοῦ ἱεροῦ Εὐχελαίου. Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, «Πάντα χορηγεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον». Ὅλα τά προσφέρει καί τά μοιράζει  στούς ἀνθρώπους. Βέβαια δέν ἐπενεργεῖ κατά τρόπο μαγικό καί ἀσφαλῶς δέν ἐξαναγκάζει τόν ἄνθρωπο νά δεχτεῖ τίς δωρεές Του. Ἡ ἐλεύθερη πρόσκληση τοῦ Κυρίου, «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν» (Μρκ. 8, 34), πού συναρμόζεται μέ τή δήλωση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «ἐπ’ ἐλευθερίᾳ ἐκλήθητε, ἀδελφοί» (Γαλ. 5, 13), ἰσχύει πάντα. Σέ μᾶς ἐναπόκειται νά δεχτοῦμε τίς θεῖες δωρεές Του,  νά κάνουμε μιά ὄμορφη οἰκογένεια,  νά ζήσουμε σέ μιά καλύτερη κοινωνία, γιά νά συντηρήσουμε τήν ἐλπίδα τῆς εὐλογημένης ἐπιστροφῆς μας στήν Ἐδέμ. Ὁ Τριαδικός Θεός ἀναμένει τόν καθένα ἀπό μᾶς, ὅπως ὁ βοσκός ἀναζητοῦσε τό χαμένο πρόβατο (Λουκᾶ 15, 4 καί ἑξῆς). Ἁπλώνει τό ἅγιο χέρι Του, νά μᾶς τραβήξει ἀπό τή φθορά καί τήν ἁμαρτία, πρός τή χαρά τοῦ Παραδείσου.  Ἄς ἀνταποκριθοῦμε σεμνά καί ἄς δώσουμε τά προσωπικά μας χαρίσματα στήν κοινή πορεία πρός τή σωτηρία. Ἀμήν. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ καί ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ † Ὁ Νίκαίας   Ἀ λ έ ξ ι ο ς

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ  ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ  ΥΜΝΟΥ   Α Λ Ε Ξ Ι Ο Σ   Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης  τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νικαίας Πρός Τόν ἱερό κλῆρο καί τό φιλόχριστο λαό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως   «Χαῖρε, κυοφοροῦσα ὁδηγόν πλανωμένοις, χαῖρε, ἀπογεννῶσα λυτρωτήν αἰχμαλώτοις»   Ὁ εὐλαβής ὑμνογράφος, ὁ ὁποῖος συνέθεσε τόν ὑπέροχο αὐτό ὕμνο, πού φέρει τήν ὀνομασία «Ἀκάθιστος Ὕμνος», εἶχε ὑπόψη του τίς δογματικές Ἀποφάσεις τῶν Γ΄ &  Δ΄ Οἰκουμενικῶν Συνόδων (431 καί 451 μ. Χ.). Κεντρικό του θέμα εἶναι ὁ Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου καί μποροῦμε νά διακρίνουμε δύο μέρη. Τό πρῶτο, μέ τούς οἴκους Α ἕως Μ εἶναι ἱστορία, μέ τήν ποιητική ἐξιστόρηση τῶν σταδίων ἀπό τόν Εὐαγγελισμό ὡς τήν Ὑπαπαντή. Τό δεύτερο τμῆμα, οἶκοι Ν - Ω, εἶναι τό θεολογικό ἤ δογματικό μέρος, ὅπου ὁ ὑμνωδός ἀναλύει τίς θεολογικές καί δογματικές προεκτάσεις τῆς Ἐνανθρώπισης τοῦ Κυρίου καί τό σκοπό της, πού εἶναι ἡ σωτηρία τῶν πιστῶν. Ὁ ποιητής βάζει στό στόμα τοῦ Ἀρχαγγέλου, τοῦ Προδρόμου, τῶν ποιμένων, τῶν μάγων καί τῶν πιστῶν 144 συνολικά «Χαῖρε» πρός τήν Θεοτόκο, πού συνάπτονται στόν Χαιρετισμό τοῦ Γαβριήλ «Χαῖρε Κεχαριτωμένη» (Λκ. 1, 28), τόν ὁποῖο καί ἐμπλουτίζουν. Εἶναι ἕνας παιᾶνας πρός τήν Παναγία Μητέρα, ἕνας ὕμνος λυτρωτικός, ὕμνος εὐχαριστήριος καί νικητήριος πρός τήν Παντάνασσα καί Ἀνίκητη Στρατηγό, τήν Ἀειπάρθενο Θεοτόκο. Ὁ Ὕμνος ἔχει χαρακτηριστεῖ καί ὄντως εἶναι ἀριστούργημα τῆς βυζαντινής ὑμνογραφίας. Γραμμένος μέ κανόνες ὁμοτονίας καί ἰσοσυλλαβίας, πλουτίζεται ἀπό κοσμητικά ἐπίθετα καί σχήματα λόγου, μέ τά ὁποῖα ἐξυμνεῖται ἡ ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ διά τῆς Θεοτόκου, ἐνῶ δημιουργεῖται κλῖμα χαρᾶς καί ἀγαλλίασης. Τέλος ἡ ἀλφαβητική ἀκροστιχίδα παραπέμπει στήν Ἀποκάλυψη  (21,6 & 22, 13) «Ἐγώ (εἰμί) τό Α καί τό Ω...ὁ πρῶτος καί ὁ ἔσχατος». Τό Προοίμιο «Τῇ Ὑπερμάχῳ» δέν ἀνήκει στά πρῶτα δομικά στοιχεῖα τοῦ Ὕμνου. Εἶναι στιγμιαῖο δημιούργημα τοῦ ἔτους 626, σέ κλῖμα ἔκστασης καί εὐγνωμοσύνης πρός τήν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, τήν Παναγία μας, στήν Ὁποία ἀποδόθηκε, καί δικαίως, ἡ συντριβή τῶν πολιορκητῶν τῆς Βασιλεύουσας Περσῶν καί Ἀβάρων καί ἡ σωτηρία τῆς Πόλης καί τοῦ λαοῦ της. Ὄρθιοι οἱ πιστοί στό Ναό τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν, πλησίον τῆς Ὁποίας καταστράφηκε, αἰφνιδιαστικά καί κατά τρόπο ἀνεξήγητο μέ τήν ἀνθρώπινη λογική, ὁ στόλος τῶν Ἀβάρων, ἀνέπεμψαν, μέ δάκρυα εὐγνωμοσύνης, αὐτή τήν ὑπέροχη εὐχαριστία πρός τήν Κοσμοσώτειρα Παναγία. Τότε προσετέθη στόν παλαιό ὕμνο τό δεύτερο προοίμιο «Τῇ Ὑπερμάχῳ». Ἡ κάθε φράση τῶν Χαιρετισμῶν μπορεῖ νά δώσει τό ἔναυσμα μιᾶς μακρᾶς σχετικῆς Ὁμιλίας. Ἐμεῖς θά ἑστιάσουμε ἀπόψε στό δίστιχο: «Χαῖρε, κυοφοροῦσα ὁδηγόν πλανωμένοις,χαῖρε, ἀπογεννῶσα λυτρωτήν αἰχμαλώτοις». Ἡ Παναγία Μητέρα διακόνησε εὐλαβῶς τό ὑπερφυές Μυστήριο τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως. Ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα περίμενε τή λύτρωση, ὅπως εἶχε προεξαγγελθεῖ ἀπό τή στιγμή τῆς Παρακοῆς καί τῆς Ἔξωσης ἀπό τήν Ἐδέμ. Θά ἔλθει στόν κόσμο ἡ νέα Εὔα, πού θά γεννήσει τό Θεάνθρωπο, ὁ Ὁποῖος θά συντρίψει τό κεφάλι τοῦ διαβόλου, ἐνῶ αὐτός θά ἐνοχλήσει μονάχα τή φτέρνα του (Γεν. 3, 15). Καί ἔπρεπε νά συμβεῖ αὐτό, γιατί οἱ ἄνθρωποι εἶχαν χάσει τό δρόμο τους, εἶχαν περιέλθει σέ σύγχυση καί εἶχαν ἀποπροσανατολιστεῖ. Εἶχαν πλανηθεῖ ἀπό τά τερπνά καί τά ἐφήμερα τοῦ κόσμου, ἀπό τίς «Σειρῆνες» τῆς κάθε ἐποχῆς, ἐκεῖνες πού φαίνονται λεωφόρος στό ξεκίνημα, ἀλλά καταλήγουν σέ ἀδιέξοδο. Ἔπρεπε, λοιπόν, νά ἔλθει ὁ Κατάλληλος, ὁ Ἐπιδέξιος Ὁδηγός, Ἐκεῖνος πού διαβεβαίωσε ὅτι εἶναι «ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή» (Ἰω. 14, 6). Μέ τόν ἐρχομό Του ἡ ζωή ξαναπαίρνει νόημα. Δέν εἴμαστε πιά ἔρημοι, «κάλαμοι ὑπό ἀνέμων σαλευόμενοι» (Μτθ. 11, 7). Τώρα, ξαναβρήκαμε τόν ἑαυτό μας, ἔχουμε ἀποστολή στή ζωή μας. Ὁ βίος μας εἶναι ἕνα στάδιο ἄσκησης καί μετάβασης πρός τή θέα τοῦ Θεοῦ καί συμμετοχή στή Βασιλεία Του. Θά ἀπολαύσουμε μετρίως τά ἀγαθά τῆς ζωῆς, θά εἰρηνεύουμε μέ τούς συνανθρώπους μας, θά ἑτοιμάσουμε καλούς ἀπογόνους καί θά φύγουμε γιά μιά ἄλλη ζωή, γιά ἕνα Βασίλειο, πού δέν ἔχει τέλος. Σκλάβοι ἦσαν οἱ ἄνθρωποι πρίν ἀπό τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ, ἄτομα χωρίς χαρά, χωρίς ἀγάπη, χωρίς ἐλπίδα. Ἔπρεπε νά ἔλθει ὁ Μεγάλος Λυτρωτής, νά μᾶς ἐξαγοράσει μέ τό αἷμα Του, καί νά μᾶς ἐπαναφέρει στή θερμή ἀγκαλιά Του. Μέ τή Σάρκωση τοῦ Λόγου οἱ ἄνθρωποι ἐλευθερώνονται ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας καί ζοῦν πλέον φυσιολογικά, ἐξελίσσονται ἀπό ἄτομα σέ πρόσωπα, ἀνακτοῦν τό χαμόγελό τους, συντηροῦν τήν ἐλπίδα τους καί ζεσταίνονται στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ. Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, Τιμοῦμε ἀπόψε τήν Παναγία Μητέρα, γιά τόν ὑψηλό Της ρόλο στό Μυστήριο τῆς Ἐνανθρώπισης τοῦ Υἱοῦ. Τιμοῦμε τήν Πρέσβειρά μας πρός τόν Τριαδικό Θεό. Ἐκείνη παρακάθεται στό Θρόνο καί δέεται ἀκατάπαυστα γιά μᾶς. Αὐτό δείχνουν τά ἁπλωμένα χέρια Της στήν εἰκόνα τῆς Πλατυτέρας στήν κόγχη τοῦ Ἱεροῦ Βήματος. Ἐκεῖνα τά χαριτόβρυτα χέρια μᾶς παίρνουν ἀπό τή γῆ καί μᾶς ἀνεβάζουν στόν Οὐρανό. Πόσο εὐλογημένοι καί εὐγνώμονες εἴμαστε γι’ αὐτή τή μεγάλη δωρεά τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο˙ ἡ Κεχαριτωμένη Θεοτόκος εἶναι τό στήριγμα ὅλων μας, τῶν νέων ἡ ἐλπίδα, τῶν ἀσθενῶν ἡ καταφυγή, τῶν ἀνέργων καί ἀστέγων ἡ προστασία, τῶν γερόντων ἡ βακτηρία, τοῦ κάθε πονεμένου ἡ καταφυγή. Νά σᾶς εὐλογεῖ ὁ Πανάγαθος Θεός, μέ τήν πρεσβεία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Καλό ὑπόλοιπο τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς καί Καλή Ἀνάσταση.     Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ   † Ὁ Νίκαίας   Ἀ λ έ ξ ι ο ς

Ποιμαντορική Εγκύκλιος επί τη εισόδω εις το Τριώδιον

Ποιμαντορική Εγκύκλιος Πρωτοχρονιάς

Ποιμαντορική Εγκύκλιος Χριστουγέννων

Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου

Α Λ Ε Ξ Ι Ο Σ   Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης  τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νικαίας Πρός  τόν ἱερό κλῆρο καί τό φιλόχριστο λαό τῆς Ἱερᾶς   Μητροπόλεως.   «Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τό προοίμιον,καί τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις...»   Ἀγαπητοί μου Πατέρες καί Ἀδελφοί,   Στίς 21 Νοεμβρίου γιορτάζουμε τά Ἱερά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου. Οἱ γονεῖς Της, ὁ Ἰωακείμ καί ἡ Ἄννα, δέν μποροῦσαν νά ἀποκτήσουν παιδί, ἐνῶ ἦσαν ἤδη ἀρκετά προχωρημένοι στήν ἡλικία τους. Οἱ Ἑβραῖοι, πού μελετοῦσαν τίς ἱερές Γραφές καί εἶχαν συνειδητοποιήσει τά μηνύματα τῶν Προφητῶν, προσεύχονταν καί ἐπιθυμοῦσαν διακαῶς νά ἀναδειχτοῦν προπάτορες κατά σάρκα τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτό καί θεωροῦσαν κατάρα τή στειρότητα τοῦ ζευγαριοῦ. Οἱ γονεῖς τῆς Παναγίας ἔφεραν μέ καρτερία αὐτό τό ὄνειδος τῆς ἀτεκνίας, ἀλλά παρακαλοῦσαν τόν Θεό νά τούς δώσει ἕνα παιδί, καί ὑπόσχονταν νά τό ἀφιέρωναν σέ Ἐκεῖνον. Τό προαιώνιο σχέδιο τῆς βουλῆς τοῦ Θεοῦ εἶχε ἐπιλέξει αὐτούς τούς εὐσεβεῖς καί ἄδολους ἀνθρώπους τῶν ἔσχατων καιρῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, νά φέρουν στόν κόσμο Ἐκείνη πού θά ἀναδεικνυόταν τό «Δοχεῖον τῆς Χάριτος». Ἡ Ἄννα γέννησε τό χαριτωμένο κοριτσάκι πού ἔλαβε τό ὄνομα «Μαρία». Τό σπίτι τους γέμισε ἀπό χαρά, ὅπως συμβαίνει ἄλλωστε σέ ὅλες τίς οἰκογένειες. Ἡ μικρή Μαρία σκόρπιζε τό παιδικό Της χαμόγελο μέ τό ὁποῖο χαροποιοῦσε ἀφειδώλευτα τούς γονεῖς Της καί τούς ἔδινε κουράγιο στόν ἀγῶνα τῆς ζωῆς. Ὅταν ἡ Μαρία ἔγινε τριῶν ἐτῶν, ὁ Ἰωακείμ καί ἡ Ἄννα ξεπλήρωσαν τήν ἱερή τους ὑπόσχεση καί τήν ὁδήγησαν στό Ναό. Ἐκεῖ τήν ὑποδέχτηκε ὁ Ἀρχιερέας Ζαχαρίας, ὁ ὁποῖος τήν ὁδήγησε στά ἐνδότερα, στά «Ἅγια τῶν Ἁγίων», ὅπου δέν ἔμπαινε κανείς ἄλλος, ἐκτός ἀπό τόν ἴδιο, ἐπειδή γνώριζε, μετά ἀπό θεία ἀποκάλυψη, τό μελλοντικό ρόλο τῆς Ἁγίας Κόρης στήν ἐνανθρώπιση τοῦ Κυρίου. Ἡ τελετή αὐτή ὀνομάζεται «Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου». Στόν ἱερό χῶρο τοῦ Ναοῦ ἡ Παρθένος Μαρία ἔμεινε δώδεκα χρόνια σέ συνεχῆ προσευχή, μελέτη καί προετοιμασία γιά τό ὑψηλό ἔργο γιά τό ὁποῖο εἶχε προοριστεῖ. Ἡ Παναγία εἶναι ἡ μόνη γυναῖκα στόν κόσμο πού συγκέντρωσε στό ἱερό Της πρόσωπο ὅλες τίς ἀρετές πού θά μποροῦσαν νά κοσμήσουν τόν ἄνθρωπο. Δικαίως ἀποκαλεῖται καί εἶναι βεβαίως «κεχαριτωμένη». Εἶναι «χαριτωμένη», ὄχι μόνο γιατί προορίστηκε ἀπό τόν Θεό, ἀλλά καί γιατί ἡ Ἴδια ἑτοίμασε τόν ἑαυτό Της. Κοσμημένη καί Χαριτωμένη, καθώς εἶναι, γίνεται σημεῖο ἀναφορᾶς γιά τίς γυναῖκες ὅλων τῶν ἐποχῶν. Ἀσφαλῶς καί ὑπάρχουν ἀνάγκες καί προκλήσεις καί πειρασμοί. Ὅμως στή ζωή, καί τότε καί σήμερα καί πάντα, «ἑνός ἐστί χρεία».  Αὐτό εἶναι ἡ σωτηρία. Ὅ, τι ἀντιστρατεύεται σ’ αὐτό ἀπορρίπτεται. Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, Ἀπό τό Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννη (15, 1 καί ἑξῆς) παίρνουμε καί μελετοῦμε τήν ὡραία εἰκόνα τῆς ἀμπέλου μέ τά κλήματα. Μονάχα τό κλῆμα πού μένει στόν κορμό τοῦ ἀμπελιοῦ μπορεῖ νά δώσει καρπό. Αὐτό ἰσχύει γιά ὅλους μας. Ὡστόσο, εἶναι ἀποδοτικότερος  αὐτός ὁ δεσμός, ὅταν ἡ ἕνωση συνάπτεται στήν τρυφερή παιδική ἡλικία. Τότε ἐπενεργεῖ γόνιμα ἡ ἀγωγή καί τό παιδί ἐξελίσσεται φυσιολογικά. Οἱ Χριστιανοί γονεῖς ὀφείλουν νά φέρνουν τά παιδιά τους στήν Ἐκκλησία καί βέβαια στά Κατηχητικά μας Σχολεῖα. Κοντά στόν Χριστό θά ἔχουν ὄμορφη ζωή ἐδῶ στή γῆ καί θά καλλιεργοῦν τήν ἐλπίδα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.   Μέ πατρικές εὐχές καί εὐλογίες   Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ   † Ὁ Νίκαίας   Ἀ λ έ ξ ι ο ς

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΑΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΕΣ

Ποιμαντορική Εγκύκλιος Κοιμήσεως Θεοτόκου

Ποιμαντορική Εγκύκλιος Πεντηκοστής

Ποιμαντορική Εγκύκλιος Ακαθίστου Ύμνου