Κυριακή της Ορθοδοξίας στον Ναό μας!

Α' Στάση Χαιρετισμών στον Ναό μας!

Αρχιερατική Θεία Λειτουργία Κυριακή της Τυρινής στον Ναό μας!

Ένας γιατρός, καλός Σαμαρείτης.

Ένας γιατρός που δεν δουλεύει την ημέρα αλλά τη νύχτα. Βγαίνει προς άγρα αρρώστων, αναξιοπαθούντων, που δεν έχουν πού την κεφαλή κλίνη. Ζουν στο δρόμο. Πρόκειται για τον Τζιμ Γουίδερς που ασκεί την Ιατρική του Δρόμου την οποία ουσιαστικά εγκαινίασε εδώ και 27 χρόνια.

Δεν περιμένει τους αρρώστους κατά τα ειωθότα στο ιατρείο του, αλλά πηγαίνει και τους βρίσκει αυτός.

Ο γιατρός πιστεύει πως ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσεις έναν άστεγο είναι να τον φροντίσεις εκεί που ζει. Για αυτό κάθε βράδυ ετοιμάζει το σακίδιο του και επισκέπτεται τους άστεγους. Πολλές φορές μαζί με φοιτητές ιατρικής ή και εθελοντές.

Ντυμένος και ο ίδιος ως άστεγος, βγαίνει έξω και ασκεί την ακτιβιστική ιατρική και φυσικά δεν αμείβεται.

Ο Γουίδερς, εξηγεί, πώς υιοθέτησε αυτόν τον τρόπο να ασκεί το λειτούργημά του. «Το πρώτο πράγμα που με ταρακούνησε ήταν ο αριθμός των ατόμων που έβρισκαν καταφύγιο κάτω από γέφυρες ή σε κάποιο κάμπινγκ.

Η δυσαρέσκεια που υπήρχε προς την ιατρική κοινότητα και γενικότερα προς την κοινωνία με προβλημάτισε πολύ. Όταν άρχισα να εξετάζω μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους, διαπίστωσα ότι υπήρχαν πολλοί άνθρωποι με άσχημα τραύματα. Έλκη που δεν είχαν θεραπευτεί, καρκίνο και ένα σωρό άλλες παθήσεις που δεν είχαν αντιμετωπιστεί».

Όλα όμως βρήκαν τον δρόμο τους όταν συνάντησε και τελικά συνεργάστηκε με έναν πρώην άστεγο άνδρα, τον Μάικ Σάλοους. Ο άντρας αυτός τον σύστησε στην κοινότητα των αστέγων και τον βοήθησε να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Η καλύτερη συμβουλή που του έδωσε: Να μην ντύνεται σαν γιατρός και να μην συμπεριφέρεται σαν ηλίθιος.

Πηγή:  orthodoxianewsagency.gr

Kαρναβάλι και Ορθόδοξος Χριστιανός.

Γιάννης Κοτζάμπασης

Οι άγιοι  πατέρες της Αγίας μας Εκκλησίας «καλώς διαταξάμενοι» όρισαν μία περίοδο πριν από το Πάσχα, περισυλλογής και μετανοίας.

Η περίοδος αυτή αρχίζει από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου και τελειώνει το Μέγα Σάββατο. Από την Κυριακή λοιπόν του Τελώνου και Φαρισαίου , ξεκινάει η χρήση ενός βιβλίου που λέγεται Τριώδιο, το οποίο περιέχει κατανυκτικότατους ύμνους, τροπάρια που προτρέπουν στην προσευχή,  στην νηστεία στην μετάνοια  και στην θεία εξομολόγηση σε πνευματικό ιερέα.

Ο εχθρός μας όμως ο διάβολος , βάλθηκε να διαβάλει και να διαστρέψει, αυτή είναι άλλωστε η δουλειά του, την ησυχαστική, κατανυκτική αυτή περίοδο , σε περίοδο κραιπάλης, μασκαρέματος, σαρκολατρείας, και ειδωλολατρίας. Ακούγεται στην σύγχρονη κοινωνία μας η φράση “άνοιξε το Τριώδιο„ και λανθασμένα έχει επικρατήσει η άποψη, ότι ήρθε η περίοδος για γλέντια , φαγοπότι και ακολασίες.

Η αλήθεια είναι , ότι το καρναβάλι είναι ειδωλολατρικό έθιμο και έφθασε μέχρι τις μέρες μας. Δυστυχώς όμως για εμάς τους Ορθόδοξους χριστιανούς είναι απαράδεκτο να συμμετέχουμε σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις, κι’  αυτό διότι δώσαμε μια υπόσχεση την ώρα του Αγίου βαπτίσματος.  

«Αποτάσσομαι τω σατανά και πάση τη πομπή αυτού». Πώς είναι δυνατόν μετά από μια τέτοια υπόσχεση να τρέχουμε πίσω από τον σατανά και να τον ακολουθούμε στα όργια που ετοιμάζει;

Ξεχνάμε ακόμη ότι είμαστε εικόνες Θεού και την εικόνα αυτή την παρουσιάζουμε , ελαφρά τη καρδία, μασκαρεμένη, μουντζουρωμένη, και γελοιοποιούμε με εντολή του διαβόλου την εικόνα του Θεού. Έχουμε άραγε αυτό το δικαίωμα; Πόσο κακό κάνουμε αλήθεια στον εαυτό μας. Θλίβεται η Παναγία μας  με τα χάλια μας και την κατάντια μας. Πώς να μεσιτέψει στον Κύριό μας και Υιό της για την σωτηρία μας όταν μας βλέπει μασκαρεμένους και σαν τα γουρούνια να κυλιόμαστε στην λάσπη της αμαρτίας.

Εδώ και αρκετά χρόνια η πατρίδα μας περνάει μια περίοδο κρίσης. Κρίσης πνευματικής αλλά και οικονομικής. Παρ’  όλα αυτά τεράστια κονδύλια δαπανώνται κάθε χρόνο για  να οργανώσουν όσο γίνεται καλύτερα το καρναβάλι , για τις διασκεδάσεις , για την αμαρτία.  Τι λόγο θα δώσουμε εν ημέρα κρίσεως γι’ αυτές τις συμπεριφορές μας. Ζούμε σαν τα άλογα ζώα ή και χειρότερα από αυτά.

Ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος λέει : Τεκνία , φυλάξετε εαυτούς από των ειδώλων (Α΄Ιωάννου ε΄21) , ο άγιος Παύλος επίσης: Αποθώμεθα ουν τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα έργα του φωτός. Ως εν ημέρα ευσχημόνως  περιπατήσωμεν , μη κώμοις και μέθαις, μη κοίτας και ασελγείαις. ( Ρωμαίους 13 , 12).

Ορθόδοξος χριστιανός και καρναβάλι δεν συμβιβάζονται. Ο Χριστός μας θέλει καθαρούς , αγνούς , αληθινούς, με ταπεινό φρόνημα όπως του τελώνη, να έλθουμε είς εαυτόν , όπως ο άσωτος υιός, με φρόνημα αγωνιστικό να μπούμε στο στάδιο των αρετών που ανοίγει την μεγάλη τεσσαρακοστή.  

Ας μιμηθούμε τους αθλητές που πριν από το άθλημά τους αυτοσυγκεντρώνονται για να επιτύχουν τον άθλο τους , έτσι και εμείς να κάνουμε την περισυλλογή μας για να διαβούμε το πέλαγος της νηστείας, να προετοιμασθούμε για να δεχθούμε με την πρέπουσα θρησκευτική ευλάβεια τα πάθη του Κυρίου μας και να  χαρούμε με την ανάστασή Του.

Καλή και ευλογημένη Τεσσαρακοστή.

Πηγή:   euxh.gr

Οι πέντε αιτίες που ο Θεός παραχωρεί τον πειρασμό στη ζωή μας.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής απαριθμεί πέντε αιτίες για τις οποίες παραχωρεί ο Θεός τη δυνατότητα στον διάβολο να πολεμά τους ανθρώπους:

Πρώτη αιτία, είναι για να μάθουμε να διακρίνουμε την αρετήν από την κακίαν μέσα από την εμπειρία αυτού του πολέμου.

Δεύτερη αιτία, είναι για να «εξαναγκαστούμε» τρόπον τινά, να προσκολληθούμε με βεβαιότητα και ακλόνητα στην αρετή.

Τρίτη αιτία, για να μην υπερηφανευόμαστε όταν προκόπτουμε στην αρετή, αλλά να συνειδητοποιήσουμε εκ της εμπειρίας του πνευματικού αυτού αγώνα ότι κάθε προκοπή είναι δωρεά του Θεού.

Τέταρτη αιτία, για να ταπεινωθούμε και για να συνειδητοποιήσουμε και μισήσουμε και ομολογήσουμε (εξομολόγησις) και εγκαταλείψουμε τις αμαρτίες μας, που γίνονται αιτία πειρασμών.

Πέμπτη αιτία, για να μην ξεχάσουμε την ιδική μας ασθένεια και την του Θεού δύναμη, όταν προοδεύοντας στον πνευματικό αγώνα αξιωθούμε και φθάσουμε σε κάποιαν αρετή. Μέσα στις πιο πάνω αιτίες διαφαίνεται η Αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπον. 

Ας μην ξεχνούμε ότι και οι θλίψεις και οι πειρασμοί είναι δώρα της φιλανθρωπίας του Θεού γιατί μέσα στις δοκιμασίες αυτές μπορούμε -αν το θελήσουμε- να συναντήσουμε τον πάσχοντα και σταυρωμένο Χριστό μας, και Αυτός θα μας αναστήση στην αιώνια ζωή.

Σε τελευταία ανάλυση, ο διάβολος με όλα τα τεχνάσματά του και παρ’ όλες τις μηχανουργίες του εναντίον μας, εν τούτοις αυτοκαταστρέφεται και θριαμβεύει η θεία φιλανθρωπία! Όπως η σταυρική παγίδα, που έστησεν ο διάβολος στον Χριστόν, απέβη τελικά η συντριβή του ίδιου του διαβόλου και η νίκη του Ιησού, (για αυτό και ο Σταυρός είναι από τότε το φοβερότερον όπλο κατά του διαβόλου), έτσι και κάθε παγίδα που στήνει ο διάβολος και σε μας, μπορεί να αποβή ήττα του Σατανά και αφορμή για τη σωτηρία μας. 

Με μίαν όμως απαραίτητη προϋπόθεση: ότι θα αντιμετωπίζουμε τους εκάστοτε πειρασμούς με κόψιμο του δικού μας θελήματος (δηλαδή του εγωισμού μας) και υπακοή «άνευ όρων» στο θέλημα του Θεού.

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Πηγή: agiameteora.net

Γιατί φεύγει ο νους μου όταν Προσεύχομαι;

Αγαπώ την προσευχή. Γνωρίζω ότι είναι μεγάλη δυνατότητα να μπορεί να στέκεται ο άνθρωπος ενώπιον του Θεού, να αναφέρει τα προβλήματά του και να ζητεί βοήθεια· ότι είναι μέγιστη τιμή να μπορεί να συνομιλεί με τον άπειρο και παντοδύναμο Θεό ο μικρός και αδύναμος άνθρωπος·

ότι είναι πολύ μεγάλο και αποτελεσματικό όπλο στον αγώνα μας, που χαρίζει παρηγοριά, ελπίδα και ανάπαυση στην κουρασμένη ψυχή μας η προσευχή.
Για όλους αυτούς τους λόγους μου αρέσει η προσευχή, θέλω να προσεύχομαι· και να προσεύχομαι σωστά, με καθαρή την ψυχή μου, με πίστη στην καρδιά, με συγκεντρωμένο το νου.

Δυστυχώς όμως τόσο συχνά διαπιστώνω ότι δεν τα καταφέρνω. Δεν μπορώ να συγκεντρώσω το νου, έστω και για λίγη ώρα, στην προσευχή. Κάνω το σταυρό μου και ξεκινώ. Λέω λίγα λόγια και χαίρομαι γι’ αυτό. Άρχισε η συνομιλία μου με τον Θεό. Τι όμορφα που είναι! Πόση χαρά νιώθω, όταν σκέπτομαι ότι μ’ ακούει ο Θεός, ο πανάγαθος Πατέρας, που όλα τα γνωρίζει, όλα τα μπορεί και μόνο το καλό μου θέλει! Σύντομα όμως φεύγει ο νους!

Μόλις το καταλάβω, τον συμμαζεύω στην προσευχή. Όμως ξανά σε λίγο διαπιστώνω ότι βρίσκομαι αλλού και αρχίζω πάλι να προσπαθώ να συγκεντρωθώ στα λόγια της προσευχής και να μιλήσω στον άγιο Θεό. Δεν περνά λίγη ώρα και κάτι απ’ όσα με απασχολούν έρχεται και πάλι να κερδίσει το νου. Το συνειδητοποιώ σύντομα και διερωτώμαι με λύπη: Τι προσευχή είναι αυτή;

Αχ, αυτός ο νους! Ταχύτατος, ασυγκράτητος! Καλπάζει, φεύγει, μετατίθεται από το ένα στο άλλο, από τη γη στον ουρανό, από την Αμερική στην Αυστραλία, από τον ήλιο μας μέχρι την άκρη του σύμπαντος, από το παρόν στο μέλλον, και με την ίση ευκολία στο παρελθόν, στα χρόνια του Χριστού, και από εκεί ακόμη πιο πίσω, μέχρι την αρχή της δημιουργίας.

Και όλα αυτά περνούν μπροστά μου πολύ γρήγορα και μετακινούμαι από το ένα στο άλλο σε μια μόνο στιγμή.

Όσο ν’ ανοιγοκλείσω τα μάτια μου καλύπτω τεράστιες αποστάσεις στο χώρο και στο χρόνο, στα παλιά και στα σύγχρονα, στα πλησιέστερα και στα πιο μακρινά. Με το νου. Το ταχύτερο μέσο μεταφοράς! Πώς να τον συμμαζέψεις, να τον συγκρατήσεις; Πώς να δαμάσεις τον ατίθασο νου;

Και το χειρότερο είναι ότι δεν κινείται μόνο ταχύτατα ο νους. Κινείται και επικίνδυνα, πάει και εκεί που δεν πρέπει, εκεί που κινδυνεύει η καθαρότητά του, εκεί όπου είναι η αμαρτία! Και αυτό μπορεί να το κάνει και στις πιο ιερές ώρες, και στον πιο άγιο τόπο. Να βρίσκεσαι στην ιερότατη ώρα της θείας Λειτουργίας, μέσα στον άγιο τόπο του ναού, και να σκέφτεσαι αυτά που δεν πρέπει!

Να πνίγεται ο νους από σκέψεις μνησικακίας, εκδικητικότητος, κενοδοξίας, φιλοπρωτίας, σαρκικότητος και κάθε άλλης βρωμερής αμαρτίας! Είναι, όπως λένε οι άγιοι Πατέρες, «ταχυπετές όρνεον καί αναιδέστατον», κινείται γρήγορα και πηγαίνει αναιδώς και εκεί που δεν είναι επιτρεπτό. Είναι ένα βρώμικο χασαπόσκυλο, «φιλομάκελλος κύων καί φιλόβρωμος».

Έχει ο νους μας την τάση να κινείται στα χαμηλά, σ’ αυτά που δεν μας ταιριάζουν, στα αμαρτωλά. «Ἔγκειται ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ ἐκ νεότητος αὐτοῦ», λέγει ο Θεός (Γεν. η’ 21). «Ἔγκειται», στρέφεται η διάνοια του ανθρώπου «ἐπὶ τὰ πονηρὰ», μάλιστα «ἐπιμελῶς», και έπιπλέον «ἐκ νεότητος αὐτοῦ».

Με την πτώση του ανθρώπου στην αμαρτία διεστράφη το εσωτερικό του. Γι’ αυτό και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια πηγαίνει ο νους μας στα αμαρτωλά, ενώ με πολύ κόπο μπορεί κανείς να τον οδηγήσει στα ανώτερα και πνευματικά. Κάτι χάλασε μέσα μας και αναπτύχθηκε στην ψυχή μας η ροπή προς το κακό. Αυτή η ροπή είναι που επηρεάζει συχνά και σκοτίζει το νου. Γι’ αυτό και δεν αντέχει ο νους πολύ στην προσευχή και φεύγει.

Υπάρχει όμως και κάποια άλλη αιτία αυτού του κακού. Είναι ο πονηρός δαίμων, ο διάβολος. Αυτός είναι τελείως σκοτισμένο πνεύμα, ανεπανόρθωτα διεστραμμένος, σκέπτεται μόνο το κακό, δεν μπορεί να σκεφθεί το αγαθό. Και η κακία του τον ωθεί να πολεμεί τον άνθρωπο για να τον παρασύρει στο κακό. Γι’ αυτό και πολλές φορές οι σκέψεις οι αμαρτωλές και η διάσπαση του νου στην προσευχή έρχεται ως αποτέλεσμα δικών του επιθέσεων.

«Ἐχθροῦ προσβολαῖς τοῦ δυσμενοῦς» μετακινείται ο νους από το αγαθό κι πέφτει σε ποικίλους λογισμούς που το μολύνουν, που τον αποσπούν από τη προσευχή και δεν τον αφήνουν ν’ ανεβεί ελεύθερος στον Θεό. Μάλιστα μπορεί κάποτε ο διάβολος να φέρει και καλές σκέψεις την ώρα της προσευχής, προκειμένου να μας αποσπάσει την προσοχή.

Γιατί η προσευχή τον καίει και δεν αντέχει τη δύναμή της. Προκειμένου λοιπόν να σταματήσει η προσευχή, μπορεί να χρησιμοποιήσει και καλούς λογισμούς. Και αφού μ’ αυτό τον τρόπο πάρει τον νου από την προσευχή, στη συνέχεια θα επιχειρήσει και με κατά μέτωπον επίθεση με πονηρούς λογισμούς, να κάνει τη ζημιά.

Πώς λοιπόν θα αντιμετωπισθεί η κατάσταση αυτή της αδύναμης ψυχής μας; Πώς πρέπει να ενεργήσουμε ώστε να ανεβάσουμε την ποιότητα της προσευχής, ώστε η συνομιλία μας με τον Θεό να γίνεται χωρίς παρεμβολές, να μην καταντά μία ψυχρή, ράθυμη και τυπική εκπλήρωση ενός βασικού θρησκευτικού καθήκοντος;

Πώς η προσευχή μας θα γίνεται «μετ’ ἐκτενείας, μετά ὀδυνωμένης ψυχῆς, μετά συντεταμένης διανοίας», δηλαδή με επίμονη και εκτενή προσπάθεια, με ψυχή που πονάει, με τη διάνοια σταθερή και με έντονο αγώνα προσηλωμένη; «Αὕτη ἐστίν ἡ πρός τόν οὐρανόν ἀναβαίνουσα» προσευχή, λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Πηγή:  Βήμα Ορθοδοξίας