Το Πρόγραμμα της Πανηγύρεως της ενορίας μας

Η Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην ενορία μας

]

Με την δέουσα λαμπρότητα και κατάνυξη, εορτάστηκε και εφέτος στην ενορία μας, η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το Πάσχα του Καλοκαιριού. Τόσο την παραμονή όσο και ανήμερα της εορτής πλήθος πιστών κατέκλεισαν τον Ιερό Ναό της Παναγίας Ελεούσης για να παρακολουθήσουν τον Εσπερινό , να συν ψάλουν τα εγκώμια της Θεοτόκου και να προσέλθουν στο Ποτήριο της Ζωής κατά την Θεία Λειτουργία ανήμερα της εορτής.

Η Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην ενορία μας και επιτάφιος αυτής.

Ο Επιτάφιος της Παναγίας μας, όπως ευπρεπίστηκε κατά τον περσινό εορτασμό. 

Επί τη εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία στην συνείδηση του ευσεβούς λαούς μας, θεωρείτε ως το Πάσχα του Καλοκαιριού, η ενορία μας η οποία και φέρει το όνομα της Υπερευλογημένης Θεοτόκου, θα εορτάσει με κάθε λαμπρότητα και εκκλησιαστική τάξη την μεγάλη αυτή εορτή.

Την Παρασκευή 14 Αυγούστου 2015 και ώρα 6.30 το απόγευμα θα τελέσουμε τον Μεγάλο Πανηγυρικό μετ’ αρτοκλασίας, ενώ θα ψάλλουμε και τα εγκώμια προς την Παναγία μας, ενώπιον του ιερού αυτής επιταφίου, τον οποίο για δεύτερη χρονιά η ευλάβεια των ενοριτών μας θα στολίσει. Το Σάββατο 15 Αυγούστου 2015, κυριώνυμο ημέρα της εορτής στις 7.00 το πρωί θα τελέσουμε τον Όρθρο και την Θεία Λειτουργία της εορτής 

Η Τιμή των Χριστιανών προς την Θεοτόκου – Ο ποιητικός και υμνολογικός πλούτος της Εκκλησίας μας προς Αυτήν.

Κανένα  πρόσωπο από όλα αυτά που πέρασαν από τον κόσμο δεν έχει τιμηθεί, όσο η Θεοτόκος Μαρία. Οι χριστιανοί ανά τους αιώνες, όταν ακούν το όνομά της θα κάνουν το σημείο του σταυρού του, θα ασπασθούν το ιερό εικόνισμα της. Σε κάθε δύσκολη στιγμή, ευχάριστη ή δυσάρεστη περίσταση της ζωή τους, όσο πιστός ή χλιαρός στην πίστη αν είναι κάποιος, πολλές φορές αυθόρμητα θα φέρει το όνομα της Παναγίας στα χείλη, η οποία είναι η μητέρα της Εκκλησία μας και συνεπώς είναι και η μητέρα όλων των χριστιανών.

Η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος της Εφέσου διατυπώνει σε δόγμα αυτή την τιμή και την θέση που έχει η Παναγία μας μέσα στην Εκκλησία λέγοντας ότι: «ωμολογούμε την αγίαν Παρθένον Θεοτόκον». Και με βάση αυτό το δόγμα το πιστό πλήρωμα της Εκκλησίας την τιμά και την σέβεται, έχοντας την πάνω από όλους τους αγίους και πάνω από όλα τα τάγματα των Αγγέλων. Το ορθόδοξο πλήρωμα της Εκκλησίας δεν φθάνει σε ακρότητες. Δεν φθάνει στο να παραθεωρεί και να μην αναγνωρίζει την συμβολή της Θεοτόκου στο σχέδιο της Θεία Οικονομίας, όπως κάνουν οι Διαμαρτυρόμενοι και οι Ιεχωβάδες. Ούτε φθάνει στο άλλο άκρο της Μαριολατρείας και Μαριολογίας των Ρωμαιοκαθολικών οι οποίοι έχουν θεοποιήσει την Παναγία. Εμείς ως ορθόδοξοι τιμούμε αυτήν ως την του Θεού μητέρα, ως το σκεύος εκλογής, η οποία έγινε η γέφυρα που ένωσε και ενώνει την γη με τον ουρανό. Την τιμούμε με ύμνους και ωδές πνευματικές γιατί αυτή είναι ότι το καλύτερο και αγνότερο  μπορούσε να προσφέρει το ανθρώπινο γένος για να γεννήσει τον ίδιο τον Θεό μας.

Για αυτό και η ορθόδοξη υμνογραφία έχει να της προσφέρει ως πνευματικό θυμίαμα, αγάπης, σεβασμού και ευγνωμοσύνης, πλήθος ύμνων σε κάθε ακολουθία της Εκκλησίας μας. Για αυτό και έργα που έχουν γραφθεί προς το πανάγιο πρόσωπό της, όπως ο Ακάθιστος Ύμνος και οι παρακλητικοί κανόνες αγαπιούνται τόσο πολλοί από τον πιστό λαό μας. Τους οποίους ψάλει μέσα στους Ναούς, αλλά και μπροστά στα εικονίσματα των σπιτιών του. Ενός λαού ο οποίος θεωρεί την Παναγία μάνα του και στην οποία καταφεύγει σε κάθε δύσκολη στιγμή. Είναι αυτήν η έκφραση της ευχαριστίας για την οποία τόσο όμορφα και παραστατικά μας μιλά ο Φώτης Κόντογλου στο έργο του «Κιβωτός Β΄».

«Ναι! Σε μακαρίζομεν και δεν θα πάψωμε να σε υμνολογούμεν, προστράτρια των δυστυχυσμένων , ελπίδα των απελπισμένων, άγκυρα των θαλασσοδαρμένων, σεμνό κάυχημα των Ορθοδόξων Χριστιανών. Σώζε αεί, Θεοτόκε την κληρονομίαν σου. Αποσκέπαζε την πτωχήν χώρα μας, όπου αγαπά το άγιον πρόσωπόν Σου περισότερον από κάθε τι εις τον κόσμον, επειδή είναι βασανισμένη όπως και Εσύ, και δια τούτο η αγάπη της είναι πονεμένη αγάπη. Δι’ Εσένα έχει κτίσει εκκλησίες και ερημοκκλήσια παντού, εις τα βουνά, εις τους κάμπους, εις τις ακρογιαλιές, εις τα νησιά, εις τες πολιτείες κ’ έβαλε μέσα ως θησαυρόν ατίμητον το άγιον εικόνισμά σου…»

 Για κανένα άλλο λοιπόν  πρόσωπο της ιστορίας δεν έχουν γραφθεί τόσοι ύμνοι και ποιήματα, όσοι για την Παναγία. Και τούτες τις ημέρες του ιερού 15Αυγούστου, ας σταθούμε σε ένα μέρος εξ’ αυτών, τους ύμνους της μικρής και μεγάλης παράκλησης  και προσεκτικά να κεντρίσουμε το πνευματικό νέκταρ αυτών. Ας παρακαλέσουμε για αυτά που μας ταλαιπωρούν στην καθημερινότητά μας, αλλά και για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και κάνουν την ζωή μας να μοιάζει με φουρτουνιασμένη θάλασσα. 

Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος και η δικιά μας Μεταμόρφωση

Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος. Αγιογραφία Ι.Ν. Παναγίας Ελεούσης. 

Αύριο 6 Αυγούστου η Εκκλησία μας εορτάζει τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος η οποία πραγματοποιήθηκε στο όρος Θαβώρ ενώπιον των τριών μαθητών του Κυρίου Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη. Ο Χριστός πολλές φορές είχε μιλήσει στους μαθητές Του για το πάθος, το Σταυρό και την Ανάσταση, αλλά σαράντα ημέρες πριν την εκπλήρωση όλων αυτών θέλησε με ένα θαυμαστό γεγονός να τους στηρίξει αλλά και να τους βεβαιώσει για όλα αυτά που τους είχε διδάξει και ήλπιζαν να κληρονομήσουν στην αιώνιο ζωή. 

Έτσι λοιπόν ο Κύριος παραλαμβάνει τους τρις πιο κοντινούς μαθητές οι οποίοι όπως είπαμε παραπάνω ήταν ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης και ανεβαίνουν σε όρος υψηλό, με σκοπό να προσευχηθεί. Και ξαφνικά μπροστά στα μάτια των μαθητών ο Χριστός μεταμορφώνετε. Το πρόσωπο Του λάμπει σαν τον Ήλιο και τα ενδύματά Του γίνονται κατάλευκα και αστραφτερά σαν το φως. Και εμφανίζονται δεξιά και αριστερά Του δύο άνδρες να συζητούν μαζί Του οι οποίοι ήταν οι δύο μεγάλοι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης ο Μωυσής και ο Ηλίας. Οι τρις μαθητές έκθαμβοι με την Δόξα του Θεού η οποία παρουσιαζόταν μπροστά τους, και μη μπορώντας να αντέξουν αυτό το μεγαλείο πέφτουν στη γη σαν νεκροί και με τα χέρια τους προσπαθούν να καλύψουν τα πρόσωπά τους. Μόνο ο Πέτρος αυθόρμητα προτείνει: «Κύριε, είναι ωραία να μείνουμε εδώ! Να στήσουμε τρεις σκηνές· μια για Σένα, μια για τον Μωυσή και μια για τον Ηλία!». Έπειτα ένα σύννεφο τους σκέπασε και μία φωνή από τον ουρανό ακούστηκε να λέει: «Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός, ο εκλεκτός μου· Αυτόν ν’ ακούτε!». Και όπως ξαφνικά είδαν αυτό το παράδοξο θέαμα μπροστά τους, έτσι ξαφνικά τα πάντα παίρνουν την γνώριμη όψη τους. Ο Χριστός πλησιάζει τους τρις μαθητές και τους σηκώνει όρθιους, προστάζοντας τους να μην πουν τίποτα από αυτά που είδαν μέχρι την Ανάσταση Του. 

Μέσα από το γεγονός της Θείας Μεταμορφώσεως παρουσιάζεται η Θεία Φύση του Χριστού και πραγματοποιείται σαράντα ημέρες πριν το Πάθος για να καταλάβουν οι μαθητές ότι Αυτός δεν είναι ένας απλός άνθρωπος, αλλά ο Μεσσίας, ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο οποίος γίνεται και τέλειος άνθρωπος για την δικιά μας σωτηρία. Η Μεταμόρφωση είναι ένα σπουδαίο γεγονός στο οποίο για δεύτερη φορά παρουσιάζεται ο Τριαδικός Θεός (η πρώτη είναι κατά την Βάπτιση στον Ιορδάνη από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή). Ο Θεός φανερώνεται μέσα από την φωνή, ο Κύριος ο οποίος μεταμορφώνεται εν δόξη εν μέσω των δύο κορυφαίων προφητών Μωυσέως και Ηλία και το Άγιο Πνεύμα μέσα από την φωτεινή νεφέλη. 

Η Θεία Μεταμόρφωση είναι μία γιορτή γεμάτη από φως. Όχι υλικό και κτιστό, αλλά από το φώς της δόξης του Θεού, το οποίο μπορούμε να δούμε από την παρούσα ζωή. Όπως το είδαν η άγιοι της Εκκλησίας μας, όσιοι και ασκητές, όπως ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, ο Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος, η Αγία Ειρήνη ηγουμένη της μονής της Χρυσοβαλάντου και σύγχρονοι άγιοι όπως ο άγιος Παΐσιος, Σιλουανός ο Αθωνίτης κ.α. Αρκεί να κάνουμε ένα. Ζώντας την ζωή της αλήθειας και της αρετής, μέσα στην μυστηριακή ζωή της Εκκλησία μας. 

Ο Χριστός βλέποντας την προσπάθειά μας να βαδίσουμε στο δρόμο που ο ίδιος χάραξε και μας έδειξε, μας μεταμορφώνει και μας αλλάζει. Αρκεί  να αφεθούμε με εμπιστοσύνη σε Αυτόν. Με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε καινοί, καινούργιοι δηλαδή άνθρωποι και πλημμυρίζουμε με το φως του Χριστού γενόμενοι παράλληλα και φως του κόσμου. 

Ιερές Παρακλήσεις Δεκαπενταυγούστου

Από την Κυριακή 2 Αυγούστου ξεκίνησαν οι Παρακλήσεις προς την Υπεραγία Θεοτόκο, εν όψει της εορτής της Κοιμήσεως Της. Καθημερινά εκτός από τα Σάββατα και την παραμονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος τελείτε 6.30 το απόγευμα η ακολουθία του Εσπερινού και η ακολουθία της Παρακλήσεως με ολιγόλεπτο κήρυγμα σχετικά με το νόημα των παρακλητικών κανόνων. 

Οι 7 εν Εφέσω Παίδες

Οι άγιοι αυτοί έζησαν στην περιοχή της Εφέσου κατά τα χρόνια των διωγμών του Δεκίου γύρω στο 250μ.Χ. Πιστοί χριστιανοί όπως ήταν ζητάνε από τον Θεό να τους πάρει κοντά Του, ώστε να μην θυσιάσουν στα είδωλα και ο Κύριος εκπληρώνει την επιθυμία τους. Όπως ήταν συγκεντρωμένοι μέσα σε μία σπηλιά, όλοι τους παραδίνουν την ψυχή τους στα χέρια του Θεού. Όταν δε ο χριστιανομάχος αυτοκράτορας έρχεται στην Έφεσο και ζητά τα επτά αυτά παλικάρια  να παρουσιαστούν μπροστά του και μαθαίνοντας ότι είχαν πεθάνει διατάζει να σφραγίσουν την είσοδο της σπηλιάς όπου βρισκόντουσαν τα άψυχα σώματά τους. 

Και τα χρόνια πέρασαν. Οι διωγμοί σταματούν και η Εκκλησία βγαίνει από τις κατακόμβες και ελεύθερα πλέον, ως επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας λατρεύει και δοξολογεί τον Ένα και Αληθινό Θεό. Όμως ο μισόκαλος διάβολος συνεχίζει να πειράζει την Εκκλησία και να στήνει παγίδες ώστε οι χριστιανοί να απομακρύνονται από την αλήθεια του Χριστού. Έτσι 200 χρόνια μετά από την κοίμηση των 7 στην Έφεσο και ενώ αυτοκράτορας ήταν ο Θεοδόσιος ο μικρός, μία αίρεση η οποία έλεγε ότι δεν υπάρχει ανάσταση των νεκρών έρχεται και δημιουργεί αναστάτωση στους κόλπους της Εκκλησίας και της αυτοκρατορίας. Ο αυτοκράτορας προσεύχεται στον Χριστό να του δώσει ένα σημάδι, μία λύση για να αντιμετωπίσει αυτό το τόσο σοβαρό πρόβλημά 

Και η λύση έρχεται μέσα από ένα μεγάλο θαύμα. Ο ιδιοκτήτης του τόπου όπου υπήρχε η σπηλιά των 7 παίδων, κάποτε έρχεται και αποσύρει τις πέτρες που σφράγιζαν την είσοδο της και έκπληκτος βλέπει τους  επτά νέους, οι οποίοι αν και νεκροί για 200 χρόνια, συζητούν  μεταξύ τους, σαν να  έχουν ξυπνήσει από  χθεσινό ύπνο. Τα ρούχα τους, τα σώματά τους ήταν ακέραια σαν να μην έχει περάσει ούτε μία μέρα. Συζητώντας μεταξύ τους, αποφασίζουν να στείλουν τον  Ιάμβλιχος, να κατέβει στην πόλη να αγοράσει ψωμί και να μάθει για τις προθέσεις του Δεκίου. 

Ο Ιάμβλιχος λοιπόν παίρνει τα νομίσματα της εποχής του Δεκίου και έρχεται προς την πόλη, αλλά απορεί βλέποντας πάνω από την είσοδο αυτής το σημείο του Σταυρού. Μπαίνει στον φούρνο και ζητά ψωμί, αλλά όταν φθάνει η ώρα για να πληρώσει τόσο αυτός όσο και ο φούρναρης αντιμετωπίζουν μία έκπληξη. Τα νομίσματα ήταν μίας άλλης εποχής, δύο αιώνων παλιά πράγμα που τον ιδιοκτήτη του φούρνου έκανε να νομίζει ότι ο νέος που είχε μπροστά του είχε βρει θησαυρό και τον δε Ιάμβλιχο μάταια να προσπαθεί να τους εξηγήσει την ιστορία του, και τα σχετικά με τον διωγμό του Δεκίου. 

Μέσα σε αυτή την αναστάτωση ο επίσκοπος της Εφέσου καταλαβαίνει ότι βρίσκονται μπροστά σε ένα εξαίρετο γεγονός, μπροστά σε ένα θαύμα και καλεί τον αυτοκράτορα να έλθει στην Έφεσο. Έτσι όλοι μαζί έρχονται στην σπηλιά και συναντούν και τους άλλους έξι νέους τον Μαξιμιλλιανό, Εξακουστωδιανό, Μαρτινιανό, Διονύσιο, Αντωνίνο και τον Κωνσταντίνο. Κάνουν τον Σταυρό τους, ακούν με δέος και φόβο Θεού την ιστορία τους και δοξολογούν τον Κύριο που τους αξίωσε να δουν ένα τέτοιο μεγάλο θαύμα. Όμως εκεί όπως συζητούσαν οι επτά νέοι νύσταξαν και κλείνοντας έτσι απλά και αθόρυβα το κεφάλι τους κοιμήθηκαν τον αιώνιο ύπνο.

Με αυτό λοιπόν τον μεγάλο θαύμα ο Κύριος βεβαιώνει ότι πλέον ο θάνατος είναι ένας ύπνος, από τον οποίο όλοι μας θα ξυπνήσουμε κατά την Δευτέρα Παρουσία, με την ανάσταση των νεκρών για να κριθούμε για τις πράξεις μας