Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Νικαίας κυρός Γεώργιος αναφέρει για τον πόλεμο του 1940

Με αφορμή την σημερινή Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου θα σας παρουσιάσουμε δύο γεγονότα τα οποία διηγήθηκε ο Μακαριστός Μητροπολίτης Νικαίας κυρός Γεώργιος, ο οποίος πολέμησε στα βουνά της Αλβανίας το 1940 ως έφεδρος υπολοχαγός και τα οποία μας διηγήθηκαν πνευματικά του παιδιά και δείχνουν με το καλύτερο δυνατό τρόπο την θεία βοήθεια και σκέπη. 

Τον Νοέμβριο του 1940, η μονάδα στην οποία ήταν ο Σεβασμιότατος πήρε  εντολή να πάει σε έναν λόφο και εκεί να στρατοπεδέψει. Όπως ήταν φυσικό για προκάλυψη έβαλαν κλαδιά από δένδρα και θάμνους γεγονός όμως που έφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα τον βομβαρδισμό από ιταλικό αεροσκάφος. Κατά την διάρκεια του βομβαρδισμού και ενώ κανείς θα περίμενε τον θάνατο τον στρατιωτών κανείς δεν έπαθε τίποτε, ενώ δίπλα τους οι βόμβες δημιουργούσαν μεγάλους κρατήρες. Όταν μετά το τέλος του βομβαρδισμού στο προσκλητήριο του υπεύθυνου αξιωματικού βρέθηκαν όλοι ζωντανοί, ο θεολόγος, όπως αποκαλούσαν τον δεσπότη οι ανώτεροι και οι συστρατιώτες του έπεσαν στα γόνατα και ευχαρίστησαν την Παναγία για την προστασία της. Μάλιστα ο μακαριστός δεσπότης με συγκίνηση αναφερόμενος σε αυτό το γεγονός τόνιζε την πίστη των Ελλήνων στρατιωτών στις σκηνές των οποίων πάντα όπως ανέφερε έκαιγε το καντήλι μέσα σε κονσερβοκούτια.

Ένα άλλο γεγονός είναι αυτό που ανέφερε σχετικά με την εντολή που πήραν για να καταλάβουν πάση θυσία έναν λόφο στρατηγικής σημασίας ο οποίος όμως ήταν απέναντι από ένα ρέμα στο οποίο οι ιταλοί είχαν τοποθετήσει πολυβόλα τα οποία σε τακτά χρονικά διαστήματα έριπταν με σκοπό να εμποδίσουν τους έλληνες στρατιώτες να περάσουν από αυτόν, μίας και είναι η μοναδική δίοδος για αυτόν τον λόφο. Καλεί ο υπεύθυνος αξιωματικός τον δεσπότη και του λέει: «Θεολόγε τι λες να κάνουμε;», γνωρίζοντας ότι από αυτήν την αποστολή ήταν βέβαιο ότι κανείς δεν θα γλίτωνε. «Προσευχή», του λέει και αμέσως όλοι πέφτουν στα γόνατα και παρακαλούν την Παναγία μας να βοηθήσει. Και δεν περνάει ώρα, που σηκώνετε ένας δυνατός άνεμος ο οποίος έπνεε μετωπικά με αποτέλεσμα να μετατόπιση τα πολυβόλα και έτσι όλοι να περάσουν αλώβητη και να καταλάβουν τον λόφο. 

Όλα αυτά και πολλά  περισσότερα μαρτυρούν ότι ο αγώνας μας ήταν δίκαιος για αυτό και είχε την εύνοια του Θεού και την προστασία της Παναγίας μας

Εορτασμός της Αγίας Σκέπης και της Εθνικής Επετείου 28ης Οκτωβρίου 1940 στον Ιερό μας Ναό.

Εορτάστηκε με κάθε επισημότητα η διπλή εορτής της Αγίας Σκέπης και της Εθνικής Επετείου της 28ης Οκτωβρίου στον Ναό μας. Το πρωί της Τρίτης 28 Οκτωβρίου τελέσθει ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία και στην συνέχεια στις 10.30 π.μ. πραγματοποιήθηκε η Δοξολογία για την Εθνική Επέτειο παρουσία των Δημοτικών και άλλων Αρχών της πόλης μας καθώς και η επιμνημόσυνη δέηση για τους υπέρ της πίστεως και της πατρίδος πεσόντων στο Ηρώο πλησίον του Ιερού Ναού. 

«Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω»

 Εορτάζουμε απ’ άκρη σε άκρη της ευλογημένης μας πατρίδας. Εορτάζουμε την σημαντικότερη και ηρωικότερη στιγμή της νεότερης ιστορίας μας, αυτήw  του ΟΧΙ που απάντησε ο  ελληνικός λαός στις αξιώσεις της υπερδύναμης της εποχής, της Ιταλίας του Μουσολίνι για την άνευ όρων παράδοση της πατρίδας μας. Και είναι παράδοξο πραγματικά πως μία στιγμή, μία ημέρα μπορεί να χαραχθεί τόσο βαθιά στην συλλογική εθνική μα και παγκόσμια μνήμη. Γιατί εκείνη η Δευτέρα της 28ης Οκτωβρίου του 1940, αποτελεί όχι μόνο μία μεγάλη στιγμή για την χώρα και τον λαό μας, αλλά και μια στιγμή ηρωισμού, ανδρείας και θάρρους που θα φωτίζει την ιστορία της ανθρωπότητας ολόκληρης. Είναι αυτό που όπως χαρακτηριστικά λέει ο Α. Ήντεν, υπουργός εξωτερικών της Μ. Βρετανίας το 1940: «Οι ήρωες που έχουν βάψει με το αίμα τους την ιεράν γην της Βορείου Ηπείρου, οι μαχηταί της Πίνδου και οι άλλοι θα είναι οδηγοί μαζί με τους Μαραθωνομάχους, θα φωτίζουν ανά τους αιώνας την Οικουμένην»

Από πού όμως τούτος ο λαός αντλεί την δύναμη για να αγωνισθεί με τέτοιον τρόπο; Δεν είναι πολλά χρόνια – μόλις δέκα οχτώ – όπου ο ελληνισμός ζει την μεγάλη τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής και ακόμα προσπαθεί  να συνέλθει από αυτήν. Πολεμική υπεροχή δεν είχε, ούτε χρήματα, φτωχά ζούσε ο λαός μας και αγωνιζόταν με κάθε μέσω για να ζήσει και καλύψει της ανάγκες του. Όμως μπορεί  να μην του περίσσευαν υλικά αγαθά, αλλά είχε κάτι άλλο πολλή μεγαλύτερο και σημαντικότερο. Είχε την πίστη η οποία μετακινεί και βουνά. Είχε την ελπίδα του εναποθέσει στην Κυρία Θεοτόκο, η οποία για μία ακόμη φορά ως η Υπέρμαχος Στρατηγός, σκέπει και φρουρεί, αυτόν τον λαό που την έχει σαν μάνα. Και αυτό μαρτυρείτε σε όλη την διάρκεια του πολέμου στα βουνά της Αλβανίας, από πλήθος στρατιωτών οι οποίοι βλέπουν την Θεοτόκο να τους σκέπει και σε πολλές περιπτώσεις να προπορεύεται δίνοντας έτσι το θάρρος και την δύναμη να πραγματοποιούσουν αυτό που σήμερα ονομάζουμε Έπος του ’40. Είναι αυτή που θαυματουργικά σώζει την πόλη του Ορχομενού, που κάτω από το εικόνισμα της μανάδες και σύζυγοι, μεγάλοι και μικροί προστρέχουν γονατιστοί να την παρακαλέσουν και να μην διστάσουν να κλάψουν για την προστασία των παιδιών και τον συζύγων, των πατεράδων και εγγονών που πολεμούν υπέρ βωμών και εστιών. Και αυτή η πληγωμένη Παναγία της Τήνου που βλέπει τον δίκαιο αγώνα, δεόμενη προς τον Κύριο, ζητά την προστασία μας. 

Και έρχονται χρόνια δίσεκτα, χρόνια σκληρής δουλείας, πείνας και θανάτου.  Μα και πάλι ο σκλαβωμένος κάτω όχι από μία, αλλά από μία τριπλή , Γερμανικής, Ιταλικής και Βουλγαρικής, κατοχή, στην Παναγία μας εναποθέτει την ζωή του. Την Πάσα Ελπίδα εις σε ανατιθημι μήτηρ της ζωής φύλαξων με υπό την σκέπην σου, ψάλει και ζητά την εξ’ ύψους παρηγοριά μέσα στην Εκκλησία η οποία για μια ακόμη φορά αναλαμβάνει να προστατέψει και κάτω από τις στοργικές της φτερούγες να αναλάβει το βάρος του ανθρωπίνου πόνου. 

Αμέσως μετά την απελευθέρωση το 1944, διάχυτη υπήρξε η πεποίθηση τις προστασία της Παναγίας μας για αυτό και στην δεκαετία του 1950, όταν η ημέρα της 28ης Οκτωβρίου γίνεται εθνική εορτή η Εκκλησία μας, μεταφέρει τον εορτασμό της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου στις 28 του μήνα για να εκφραστούν έτσι οι ευχαριστίες του λαού μας προς την Θεοτόκο η οποία για μία ακόμη φορά, σκέπασε το γένος μας, γεμίζοντας ανδρεία και θάρρος της ψυχές των αγωνιστών του αλβανικού μετώπου, αλλά και δίνοντας την εξ’ ύψους παρηγοριά στα μετέπειτα, πέτρινα χρόνια της γερμανικής κατοχής.

Εβδομήντα δυο λοιπόν χρόνια μετά γιορτάζουμε και πάλι τούτη την ιστορική ημέρα η οποία και αυτή όπως τόσες άλλες αποτελεί έναν αναβαπτισμό στα ιδανικά της πατρίδας και της πίστη μας. Μια πατρίδας η οποία πορεύεται σε έναν κόσμο μπερδεμένο, ένα κόσμο που πάντα μετρά με όρους οικονομικούς. Σε έναν κόσμο που σε πολλά μέρη του, όχι μακριά από εμάς, σπαράζετε από πολέμους, με το θείο αγαθό της ειρήνης να θυσιάζεται στο βωμό των διαφόρων  συμφερόντων.

 Τούτη την ημέρα εμείς ας ακούσουμε τον λόγο του Οδυσσέα Ελύτη, ο οποίος έζησε και πολέμησε στον πόλεμο του ’40, ο οποίος μας λέει στο κορυφαίο έργο της νεοελληνικής μας ποίησης το Άξιο Εστί: «Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω». Αυτή την μνήμη των θυσιών των παππούδων μας στα βουνά της Ηπείρου ας διαφυλάξουμε, οι οποίοι με πίστη στον Χριστό και την Παναγία μητέρα Του, της Κυράς του Άθω, που αιώνες τώρα έχει αναλάβει την προστασία τούτου του τόπου, ας παραδώσουμε στις επόμενες γενιές. Τι και αν αυτό στην σύγχρονή πραγματικότητα φαίνεται για πολλούς αστείο ή και αναχρονιστικό. Όλοι γνωρίζουμε, αν και πολλοί δεν θέλουν να το παραδεχτούν, ενδόμυχα υποστηρίζουν ότι έτσι θα μπορέσουμε και τώρα και για πάντα να σταθούμε στον κόσμο μας.

ιερομ. Μ.Κ

Λειτουργικό Πρόγραμμα Εβδομάδος από 27 Οκτωβρίου έως 1 Νοεμβρίου

ΤΡΙΤΗ 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014, ΤΗΣ ΦΩΤΟΦΟΡΟΥ ΣΚΕΠΗΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ "ΟΧΙ"

7.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

10.30 π.μ. Δοξολογία Εθνικής Επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940, με την παρουσία των δημοτικών και αστυνομικών αρχών, των μαθητών και των συλλόγων της πόλης. Στην συνέχεια θα πραγματοποιηθεί η επιμνημόσυνη δέηση στο Ηρώο της πόλης.

6.00 μ.μ. Η Ιερά Παράκλησις του Αγίου Λουκά

ΠΕΜΠΤΗ 30 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014 

6.00 μ.μ. Η Ιερά Παράκλησις της Θεοτόκου και ο κύκλος των ενοριακών εσπερινών κηρυγμάτων.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014 

6.00 μ.μ. Η Ακολουθία του Εσπερινού της εορτής των Αγίων Αναργύρων και ο Αγιασμό για τον νέο μήνα.

ΣΑΒΒΑΤΟ 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2014, Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού

7.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

Κάθε απόγευμα στις 6.00 τελείται η ακολουθία του Εσπερινού. 

Βράβευση των Επιτυχόντων σε ΑΕΙ και ΑΤΕΙ από τον Σεβ. Μητροπολίτη Νικαίας

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νικαίας κ. ΑΛΕΞΙΟΣ θα τιμήσει και θα βραβεύσει όλους τους μαθητές και τις μαθήτριες της Μητροπολιτικής Του περιφερείας που εισήχθησαν σε Ανώτερα και Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της Χώρας την Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2014 και ώρα 6.00 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο (Π. Ράλλη 247, Νίκαια)

Ο Άγιος Δημήτριος και η μαρτυρική πορεία της εκκλησίας μας

 

Μεγάλη η σημερινή εορτή. Η εκκλησία μας τιμά την μνήμη ενός μεγάλου μάρτυρα της, του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος σε χρόνια δύσκολα, μεγάλων και φοβερών διώξεων, αυτός, επιλέγει την δόξα του Θεού, που είναι αιώνια, από την δόξα των ανθρώπων. Νέος 25 ετών ο Άγιος Δημήτριος ηγετικός στέλεχος του ρωμαϊκού στρατού, με μια λαμπρή καριέρα να ανοίγεται μπροστά του, τα απαρνιέται όλα και μαρτυρά την πίστη του στον Χριστό τον οποίο έβαλε πάνω από όλους και από όλα. Μέσα στα υπόγεια της Θεσσαλονίκης μαζεύει τους νέους της πόλης του και τους κατηχεί στην πίστη του Χριστού και δεν διστάζει να ομολογήσει Αυτόν, μπροστά στους ισχυρούς της γης. Απαρνιέται τα πάντα και εκεί στην υγρή φυλακή του, σηκώνει τα χέρια του για να δεχτεί τους λογχισμούς, από τους στρατιώτες του ειδωλολάτρη αυτοκράτορα, ύστερα από την νίκη του μικρού μαθητή του Νέστορα εναντίων του Λυαίου και έτσι να γίνει πολίτης του ουρανού και να συναθροιστεί στην μεγάλη στρατιά των μαρτύρων της Εκκλησίας μας.

Ο Άγιος Δημήτριος μαρτύρησε το 305μ.Χ. και ενώ έχουν περάσει 1709 χρόνια από το μαρτύριό του, εν’ τούτοις η μνήμη του μένει ζωντανή. Ενώ βλέπουμε άλλες προσωπικότητες που πέρασαν από τον κόσμο μας και άφησαν τα ίχνη τους στην ιστορία να τους θυμόμαστε πολλές φορές αδρά και μέσα από τα βιβλία, αντίθετα βλέπουμε τους αγίους της Εκκλησία μας να είναι ζωντανοί μέχρι της ημέρες μας γιατί τους αγίους εν τη γη εθαυμάτωσε ο Κύριος, τους έκανε παντοτινούς συμπαραστάτες στον αγώνα της ζωής μας και ιδιαίτερα στον πνευματικό, τους έδωσε την χάρη να επιτελούν πλήθος θαυμάτων.

Η Εκκλησία μας είναι θεμελιωμένη πάνω στο αίμα των μαρτύρων της, όλων αυτών των αγίων όπου πότισαν με αυτό το δένδρο της Πίστεώς μας. Η Εκκλησία του Χριστού είχε έχει και θα έχει πάντα πορεία μαρτυρική και αιματοβαμμένη, αλλά πάντα πολεμούμενη θα νικά. Θα νικά τον άρχων του κόσμου τούτου, ο οποίος πάντα θα εξαπολύει δια μέσου των οργάνων του διωγμούς, εναντίων των χριστιανών.

Αν δούμε την πορεία της Εκκλησία μας δια μέσου των αιώνων θα δούμε αυτή την μαρτυρική της πορεία η οποία όμως πάντα καταλήγει στην χαρά της Αναστάσεως. Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια οι ειδωλολάτρες εξαπέλυσαν φοβερούς διωγμούς εναντίων των χριστιανών, βλέποντας ότι η εξουσία που είχαν χτίσει επάνω στα είδωλα καταρρέει. Για να έρθει ο Μέγας Κωνσταντίνος το 313μ.Χ να υπογράψει το διάταγμα της ανεξιθρησκίας και έτσι η Εκκλησία του Θεού να βγει από τις κατακόμβες για να υμνήσει και δοξολογήσει τον Κύριο ελεύθερα και να συμβάλει στην δημιουργία ενός κόσμου σαφώς καλύτερου από τον ειδωλολατρικό, όπου ο άνθρωπος παίρνει ως δημιούργημα του Θεού τη θέση που της αρμόζει. Και πάλι μετά το 1453, μετά την άλωση της Πόλης και την Οθωμανική κυριαρχία και πάλι διώξεις για την πίστη που όμως και πάλι αυτή θριαμβεύει και στερεώνεται στο αίμα των νεομαρτύρων της πίστεως μας, οι οποίοι με το μαρτύριό τους, έγιναν η φωνή της συνείδησης του γένους μας. Τα ίδια και στον 20^ο αιώνα της προόδου και της ανάπτυξης, όπου και πάλι καθεστώτα προσπάθησαν να καταπνίξουν την φωνή της Εκκλησίας, αλλά που και πάλη το αίμα των χιλιάδων μαρτύρων κληρικών και λαϊκών οι οποίοι και θανατώθηκαν από καθεστώτα τα οποία δεν ανέχονταν την θρησκευτική ελευθερία και την πίστη στον Χριστό.

Μάρτυρες όμως υπάρχουν και σήμερα, στον 21^ο αιώνα, που ενώ ο άνθρωπος μπορεί να καυχειέται για πολλά παρόλα αυτά υπάρχουν μέρη στον κόσμο μας όπου εν πολλοίς θυμίζουν την εποχή του σήμερα εορταζόμενου αγίου Δημητρίου. Σε χώρες τις Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, χριστιανοί σφαγιάζονται για την πίστη τους, την οποία υπερασπίζονται μέχρι θανάτου, ναοί και μοναστήρια ξεθεμελιώνονται, ιστορία χιλιάδων ετών αφανίζεται, ολόκληρη πληθυσμοί εγκαταλείπουν διωκόμενοι της πατρογονικές τους εστίες για το γεγονός και μόνο ότι είναι χριστιανοί. Και αρκεί να δούμε τα στατιστικά στοιχεία τα οποία έχουν δημοσιευθεί πρόσφατα:

Κάθε 5΄ è        σε κάποιο σημείο της γης δολοφονείται επειδή είναι χριστιανός.

100.000 è        κάθε χρόνο δολοφονούνται επειδή είναι μέλη της Εκκλησίας

170.000 è        βασανίζονται σκληρά επειδή δηλώνουν ότι είναι χριστιανοί.

  Όσα όμως μαρτύρια και αν έρθουν η Εκκλησία του Χριστού θα μένει εις τον αιώνα γιατί δεν είναι ούτε μια αφηρημένη έννοια, ούτε ένας απλός οργανισμός. Είναι το Σώμα του Χριστού με μέλη του όλους εμάς που είμαστε βαπτισμένοι στο όνομα της Αγίας Τριάδας και θεμελιώνεται πάνω στον Κύριο και ποτίζεται από το αίμα των μαρτύρων της. Για αυτό και από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια η Θεία Λειτουργία τελούταν πάνω στους τάφους των μαρτύρων και σήμερα ο ορθόδοξος ναός εγκαινιάζεται μόνο με την τοποθέτηση μαρτυρικών λειψάνων στο «φυτό», στην κρύπτη που βρίσκεται στο κέντρο της Αγίας Τράπεζας.

Όμως αυτό το μαρτύριο είναι η δόξα της Εκκλησίας και πρέπει να ήμαστε υπερήφανοι που ανήκουμε σε αυτήν γνωρίζοντας ότι εάν η πίστη μας ήταν ψεύτική ή πλαστή τότε ούτε διωγμοί θα υπήρχαν, ούτε η Εκκλησία θα πορευόταν δύο χιλιάδες και πλέον χρόνια στον κόσμο μας. Άλλωστε το ψέμα στο κόσμο μας δεν διώκεται αλλά μάλλον επιβραβεύεται τις περισσότερες φορές. Έχοντας ως παράδειγμα τον Άγιο Δημήτριο ο οποίος αγωνίστηκε για αυτή την αλήθεια που είναι ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός, ας αγωνιστούμε στην ζωή μας τον καλό αγώνα, με θάρρος, πίστη και ελπίδα ότι ως χριστιανοί θα σηκώσουμε τον δικό μας προσωπικό σταυρό του μαρτυρίου, ο οποίος όμως οδηγεί στην Ανάσταση.  www.inpanagiaseleousisblogspot.com

Η Παράκληση του Αγίου Δημητρίου στον Ναό μας.

Την Κυριακή 26 Οκτωβρίου η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Δημητρίου του Μυροβλήτου, ενός εκ των πλέων λαοφιλούς αγίου, ο οποίος γεννήθηκε, έδρασε και πότισε με το αίμα του της αγιοτόκο πόλη της Θεσσαλονίκης, η οποια ως πολιούχο της και μαζί όλη η ευλογημένη πατρίδα μας τον τιμά. 

Η πίστη του προς τον Χριστό τον Οποίο δίδαξε στα υπόγεια της Θεσσαλονίκης, το θάρρος του να ομολογήσει Αυτόν τον Κύριο έμπροσθεν των ανθρώπων και να μαρτυρήσει, αδιαφορώντας για τις θέσεις και τα αξιώματα που κατείχε, αφού ήταν ηγετικό στέλεχος του ρωμαϊκού στρατού και διοικητής της περιοχής, τον προβάλλουν ως παράδειγμα πίστης και ανδρείας, στους χριστιανούς κάθε εποχής οι οποίοι πάντα τον τιμούσαν δίνοντας το όνομά του στα παιδιά τους και χτίζοντας ναούς. 

Έτσι και στην ενορία μας, όπου πρόσφατα αγιογραφήθηκε η ιερή εικόνα του και τοποθετήθηκε σε περίοπτη θέση στο αριστερό κλίτος θα τιμήσει την ιερά μνήμη του. Το Σάββατο 25 Οκτωβρίου παραμονή της εορτής στις 5.00 το απόγευμα θα ψάλλουμε τον ΜΕΓΑΛΟ ΕΣΠΕΡΙΝΟ και στην συνέχεια ενώπιον της Ιεράς Εικόνας θα τελέσουμε  την ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΟΥ και ΘΑ ΧΡΙΣΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΛΑΔΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΝΔΗΛΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ. Την επομένη Κυριακή 26 Οκτωβρίου το πρωί θα τελέσουμε τον Όρθρο και την Θεία Λειτουργία όπου και συν ψάλλετε και η Ακολουθία του Αγίου Δημητρίου