Η Αγία μάρτυς Αγάθη

Η Αγία Αγάθη, καταγόταν από το Παλέρμο ή την Κατάνη της Σικελίας. Έζησε και μεγαλούργησε στο χρόνια του αυτοκράτορα Δέκιου (249 - 251 μ.Χ.). Η οικογένειά της διέθετε τεράστια περιουσία, η δε Αγία διακρινόταν για τη φυσική της ομορφιά αλλά και για το ήθος, τις αρετές και τη μεγάλη της πίστη.

Σε ηλικία δεκαπέντε ετών, μένει ορφανή και μοναδική κληρονόμος της μεγάλης περιουσίας των γονέων της και τότε αναδείχθηκε η υπέροχη προσωπικότητα της Αγάθης. Αγνοώντας τις προσκλήσεις και τις κολακείες του κόσμου, διέθεσε όλη της την περιουσία σε φιλανθρωπικούς σκοπούς βοηθώντας όλους όσους είχαν ανάγκη.

O Θεός όμως έκρινε ότι η Αγία έπρεπε να δοκιμαστεί περισσότερο. O έπαρχος Κιντιανός προσπάθησε χρησιμοποιώντας διάφορα μέσα, να την πείσει να τον παντρευτεί. Η Αγία όμως όχι μόνο δεν απαρνήθηκε την πίστη της, αλλά θέλησε να μαρτυρήσει γι' αυτήν. Έτσι υπέμεινε με θαυμαστή καρτερικότητα όλα τα βασανιστήρια και μάλιστα δοξολογώντας τον Θεό που την αξίωσε της τιμής του μαρτυρίου.

Παρέδωσε το πνεύμα της το 251 μ.Χ. μετά από φρικτά βασανιστήρια και ενώ βρισκόταν στη φυλακή, λαμβάνοντας έτσι το στέφανο του μαρτυρίου.

Η Σύναξη της Αγίας Μάρτυρος Αγάθης ετελείτο στο Μαρτύριό της, το οποίο βρισκόταν στο έβδομο του Βυζαντίου (Σικελία). Τα ιερά λείψανά της μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη κατά την περίοδο των αυτοκρατόρων Βασιλείου Β' (976 - 1025 μ.Χ.) και Κωνσταντίνου Η' (1025 - 1028 μ.Χ.).

Ἀπολυτίκιον  

Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Ῥόδον εὔοσμον τῆς παρθενίας, νύμφη ἄφθορος τοῦ Ζωοδότου, ἀνεδέδειξαι Ἀγαθὴ πανεύφημε· τῶν ἀγαθῶν τὴν πηγὴν γὰρ ποθήσασα, μαρτυρικῶς ἐν τῷ κόσμῳ διέπρεψας· μάρτυς ἔνδοξε, λιταῖς σου θείαις ἀγάθυνον τοὺς πόθῳ μεγαλύνοντας τοὺς ἄθλους σου.

πυγή: www.saint.gr 

Αρχιερατική Θεία Λειτουργία Υπαπαντής

Για να χτιστεί ο νοητός οίκος της ψυχής

Τριώδιο και πάλι.

Κι ο άνθρωπος περισσότερο πληγωμένος, μετέωρος, ανέστιος. Ανάγλυφη η ρευστότητα, η ματαιότητα, το γκρέμισμα.

Συνάμα, όμως, σταθερή και αιώνια η πνευματική οικοδομή. Έργο ισόβιο και πολύμοχθο αυτή. Έργο μαρτυρίου και μαρτυρίας. Κατάθεση ψυχής και πλουτισμός ψυχής.

Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης από την προσωπική του εμπειρία μας δίδει τα «υλικά» με τα οποία οικοδομείται ο νοητός αυτός οίκος:

«Καθώς ο αισθητός οίκος για να κατασκευαστεί χρειάζεται γη στερεή, θεμέλιο, λίθους, πηλό, τοίχους, σκεπή και οικοδόμο, έτσι παρόμοια όλα αυτά τα χρειάζεται και ο οίκος ο νοητός.

Και αντί για στερεή γη, χρειάζεται κάποιος να έχει τέλεια υπομονή σε κάθε πειρασμό, που θα προέλθει είτε εξ ανθρώπων, είτε εκ δαιμόνων, είτε εκ της διεφθαρμένης φύσης μας.

Αντί θεμελίου να έχει τη σταθερή και αδιάκριτη πίστη, με την οποία πιστεύουμε, ότι είναι όλα αληθινά, όσα είπε ο Θεός.

Αντί λίθων χρειάζεται ο οίκος αυτός τις διάφορες αρετές.

Αντί πηλού και λάσπης χρειάζεται την ταπείνωση, γιατί όπως με τον πηλό συγκολλούνται οι πέτρες, έτσι και με την ταπείνωση συγκολλούνται και συγκρατούνται όλες οι αρετές.

Αντί 4 τοίχων τις 4 γενικές αρετές, δηλαδή τη φρόνηση, τη σωφροσύνη, την ανδρεία και τη δικαιοσύνη.

Σκεπή αυτού του οίκου είναι η τελεία αγάπη προς το Θεό και προς τον πλησίον.

Και οικοδόμος αυτού είναι η διάκριση και η σοφία, όπως είναι γραμμένο: “Μετά σοφίας οικοδομείται οίκος, και μετά συνέσεως ανορθούται”(Παρ. κδ’ 3). Ή μάλλον, Οικοδόμος του είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός, χωρίς τον Οποίο τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε (Ιω, ιε’ 15), όπως έχει γραφτεί: “Εάν μη Κύριος οικοδομήση οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες” (Ψαλμ. ρκς’ [126]).

Πρόσεχε δε να έχεις και θυρωρό να φυλάει το σπίτι αυτό, δηλαδή λογισμό προσεκτικό.

Τέλος, παρακάλα με θερμά δάκρυα, με όλη την ψυχή και την καρδιά σου, τον Αρχιτέκτονα και Οικοδόμο του οίκου αυτού, δηλαδή τον αγαθότατο Χριστό και γλυκύτατο Ιησού, για να έρθει να κατοικήσει σ’ αυτόν, για να σε πλουτίσει με τα χαρίσματά Του».*

Τριώδιο και πάλι.

Περίοδος σύντονης προσευχής, βαθύτερης μετάνοιας, πνευματικής ανασυγκρότησης και οικοδομής.

Γι’ αυτό και συνεχίζουμε να ευπρεπίζουμε τον νοητό οίκο της ψυχής μας. Στολισμός του τα αισθήματα ευγνωμοσύνης και λατρείας προς το Θεό, η φιλάδελφη αγάπη με τους αγαθούς λογισμούς για τους συνανθρώπους μας, η αυταπάρνηση και η συντριβή για τον εαυτό μας.

Κ.Μ.                                                                      Πυγή: www.xfd.gr

ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

Ο Εορτασμός των Τριών Ιεραρχών στην ενορία μας

Εορτή σήμερα των Τριών Ιεραρχών και Οικουμενικών Διδασκάλων, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου και στην ενορία μας τελέσαμε την Θεία Λειτουργία. Με ευκαιρία την εορτή αυτή των αγίων αυτών μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας μας και προστατών της Ελληνικής Παιδείας, προσήλθαν μαζικά για εκκλησιασμό τα σχολεία της ενορίας μας. Εκπαιδευτικοί και μαθητές βρεθήκαμε στο ναό για να προσευχηθούμε και να τιμήσουμε τους Τους τρεις μεγίστους φωστήρας, της Τρισηλίου Θεότητος Προ της απολύσεως έγινε η καθιερωμένη δέηση και αρτοκλασίας υπέρ των διδασκόντων και διδασκομένων εν τοις εκπαιδευτηρίοις της πόλες ημών

. 

Η Εγκύκλιος του Σεβ. Μητροπολίτου Νικαίας για την εορτή των Τριών Ιεραρχών 

Μητροπολίτης Νικαίας Αλέξιος: 20 χρόνια Αρχιερατικής Διακονίας

Στις 25 Ιανουαρίου του 1995 Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος συνέρχεται  στην Ιερά Μονή Πετράκη και εκεί  οι Ιεράρχες υπό τον ικανότατο και σοφό οιακοστρόφο Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, εκλέγουν στην θέση του  Μητροπολίτη της Ιεράς Μητροπόλεως Νικαίας το μέχρι τότε Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών Αλέξιο Βρυώνη.

Ο Σεπτός Ποιμενάρχης μας, ανήλθε στον τρίτο βαθμό της Ιερωσύνης στις 29 Ιανουαρίου και μετά την διαβεβαίωση ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας, στις 22 Μαρτίου του 1995 πραγματοποιείτε η ενθρόνιση του στον Καθεδρικό Ναό της ιστορικής Νίκαιας, αυτόν του Αγίου Νικολάου. Κλήρος και πλήθος λαού κατακλύζουν τον Ναό, τους γύρω δρόμους, το Επισκοπείο με σκοπό να δουν τον νέο πνευματικό τους πατέρα. Η επιτυχημένη πορεία του από όλους τους τομείς που διακόνησε, αλλά και η σεμνότητα, απλότητα και μεγαλοκαρδία του, έκανε κλήρο και λαό να τον υποδεχτούν με αισθήματα χαράς και δοξολογίας προς τον Θεό.

Από εκείνες τις ημέρες έχουν περάσει ακριβώς είκοσι χρόνια. Είκοσι χρόνια αρχιερατικής διακονίας η οποία έχει να επιδείξει ένα πλούσιο πνευματικό και φιλανθρωπικό έργο σε μία Μητρόπολη η οποία είχε να αντιμετωπίσει και αντιμετωπίζει πλήθος προβλημάτων, μίας και στους 7 Δήμου που την αποτελούν (Νίκαια, Αιγάλεω, Πέραμα, Κερατσίνι, Χαϊδάρι, Αγία Βαρβάρα, Κορυδαλλός), με την ανέχεια και την ανεργία να κυριαρχούν.

Αυτά τα 20 χρόνια ολοκληρώθηκαν ιεροί ναοί, οι οποίοι εγκαινιάστηκαν καλύπτοντας έτσι τις λατρευτικές ανάγκες των πιστών. Νέοι κληρικοί καταρτισμένοι και μορφωμένοι χειροτονούνται και οι οποίοι μαζί με τους πρεσβύτερους σε ηλικία και κάτω από την άοκνη πατρική καθοδήγηση του Ποιμενάρχου μας επιτελούν με  επιτυχία την διακονία τους. Οραματίστηκε και υλοποίησε με μόχθο και θυσίες πολλές την ανέγερση της Ιεράς Μονής των Αγίων Πατέρων στο Σχιστό Περάματος, αναδεικνύοντας αυτήν  σε μία πνευματική όαση, σημείο αναφοράς όχι μόνο για την τοπική μας Εκκλησία, αλλά και ολόκληρη την Εκκλησία της Ελλάδος.

Στον τομέα της φιλανθρωπίας εργάσθηκε από την αρχή της  επισκοπικής του διακονίας για την ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου και ανέχειας με την πνευματική οικοδομή και στήριξη του πλήθους των συνανθρώπων μας οι οποίοι βρίσκουν κοντά του τον στοργικό πατέρα. Τόσος είναι δε αγώνας του αυτός που δικαίως από πολλούς έχει χαρακτηριστεί ως ο Δεσπότης των Φτωχών.

Ενδεικτικά αναφέρουμε:

•    Με μεριμνά του δημιουργήθηκαν 15 συσίτια  από τα οποία καθημερινά 1600 συνάνθρωποί μας εξασφαλίζουν φαγητό
  .
•     Καθημερινώς από το Επισκοπείο προσφέρονται δέματα τροφίμων και χρηματικά βοηθήματα σε πολύτεκνες και άπορες οικογένειες

•     Κατά τις εορτές του Πάσχα και των Χριστουγέννων 1000 πολύτεκνες και 2000 άπορες οικογένειες λαμβάνουν από τον Σεβασμιώτατο δέματα με τρόφιμα και άλλα είδη ανάγκης.

Για την νεολαία:

•     Κάθε Καλοκαίρι  περισσότερα από 1000 παιδιά και νέοι απολαμβάνουν ευχάριστες διακοπές στις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις της Κατασκήνωσης στην Στεφάνη Βοιωτίας, τις οποίες προ πενταετίας ανακαίνισε εκ βάθρων, ύστερα από την καταστροφή της, λόγω της μεγάλης Πυρκαγίας του 2007, ενώ παράλληλα δημιούργησε μεγάλα έργα υποδομής ε αυτήν.

•     Κάθε χρόνο βραβεύονται  σε ειδική εκδήλωση όλοι οι μαθητές και μαθήτριες των 7 δήμων της μητροπολιτικής περιφέρειας που εισήχθησαν σε ΑΕΙ και ΑΤΕΙ.

•     Συχνές  επισκέψεις στους στρατευμένους που βρίσκονται στα στρατόπεδα της περιοχής.

Για τους ασθενείς:

•     Δημιούργησε Κοινωνικό Ιατρείο και Φαρμακείο στο Πνευματικό Κέντρο της Μητροπόλεως στο οποίο ανασφάλιστοι μπορούν να έλθουν να εξεταστούν από γιατρούς και να πάρουν τα απαραίτητα φάρμακα

•     Ήδη με την δικιά του προτροπή και παρότρυνση έχουν δημιουργηθεί 7 τράπεζες αίματος σε ισάριθμες ενορίες.

•     Ένα δίκτυο εθελοντών βρίσκεται στους χώρους του πόνου και της δοκιμασίας όπως είναι τα νοσοκομεία τα οποία βρίσκονται στην περιοχή μας, για να παρηγορήσουν και να ανακουφίσουν τους ασθενείς και τους συγγενείς

Για τους φυλακισμένους:

• Τέλεση των Ιερών Ακολουθιών στα σωφρονιστικά καθώς και συχνές ποιμαντικές επισκέψεις 

Όλα αυτά λοιπόν έχουν γίνει τα τελευταία είκοσι χρόνια με την άοκνη προσπάθεια του Σεβ. Ποιμενάρχη μας. Εμείς ας προσευχηθούμε ο Θεός να ενισχύει το πολύμοχθο και πολυεύθυνο έργο του, με την πρεσβεία της Παναγίας μας και των Αγίων Θεοφόρων Πατέρων. 

Ο Βίος του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός Ημών Παϊσίου του Αγιορείτου

Ο γέροντας Παΐσιος υπήρξε μια από τις πιο φωτισμένες αγίες μορφές της Εκκλησίας μας, των τελευταίων δεκαετιών. Γεννήθηκε στα Φάρασα της Καππαδοκίας, που βρίσκεται στη Μικρά Ασία, στις 25 Ιουλίου του 1924 και προτού γίνει μοναχός ονομαζόταν Αρσένιος. Οι γονείς του, Πρόδρομος και Ευλαμπία Ενζεπίδη, ήταν πολύ ευσεβείς, ενώ ο Αρσένιος είχε άλλα 9 αδέλφια. Ο Αρσένιος από τη βρεφική κιόλας ηλικία, δέχτηκε την ευλογία από το Θεό να βαπτισθεί από έναν Αγιο που ζούσε στην περιοχή του, τον Αγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη. Ο Αγιος Αρσένιος προβλέποντας τον μελλοντικό αγιασμένο βίο του παιδιού, ζήτησε από την νονά του να το βαφτίσει Αρσένιο λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ήθελε να αφήσει και αυτός καλόγερο στο πόδι του, δηλαδή που να έχει το όνομά του. Έναν μήνα σχεδόν μετά τη βάπτιση του Αρσενίου η οικογένεια του ακολούθησε το δρόμο της προσφυγιάς για την Ελλάδα, όπου και τελικά εγκαταστάθηκε στη Κόνιτσα. Ο μικρός Αρσένιος ζούσε έχοντας μεγάλη αγάπη στο Χριστό και την Παναγία μας και είχε πολύ μεγάλο πόθο να γίνει μοναχός. Πολύ του άρεσε να πηγαίνει στο δάσος όπου, κρατώντας έναν ξύλινο σταυρό, που είχε φτιάξει μόνος του, προσευχόταν. Σε ηλικία 21 ετών κατατάσσεται στο στρατό, όπου διακρίνεται για το ήθος και τη γενναιότητα του. Πάντα ζητούσε να πηγαίνει στην πρώτη γραμμή και στις πιο επικίνδυνες θέσεις, προτιμώντας έτσι να βρίσκεται εκείνος σε κίνδυνο και όχι κάποιος άλλος. Πάρα πολλές φορές κινδύνευσε να σκοτωθεί ο ίδιος, να γλυτώσει κάποιος άλλος συστρατιώτης του. Αφού τελείωσε το στρατό πήγε στο Αγιο Όρος γιατί είχε αποφασίσει να μονάσει εκεί.

Το 1954 γίνεται μοναχός με το όνομα Αβέρκιος και έπειτα Παΐσιος, όπου και μόνασε στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου και κατόπιν στην Ιερά Μονή Φιλοθέου. Ως μοναχός είχε υποδειγματική υπακοή ενώ προσπαθούσε να βοηθήσει τους αδελφούς του μοναχούς όποτε και όπως μπορούσε. Από το έτος 1958 έως το 1964 ο Παΐσιος βρίσκεται εκτός του Αγίου Όρους, στην περιοχή της Κόνιτσας αρχικά για να στηρίξει χιλιάδες ψυχές, και να τις βοηθήσει να ξεφύγουν από την πλάνη των αιρετικών, ενώ αργότερα πηγαίνει στο ερημικό και δύσβατο Σινά στο κελί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης. Το 1964 επιστρέφει στο Αγιο Όρος. Εκεί μόνασε δίπλα σε χαρισματούχους γέροντες όπως ο παπά-Τύχωνας ο οποίος πολλές φορές έβλεπε την ώρα της Θείας Λειτουργίας, όπως ο ίδιος ομολογούσε, τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ να δοξολογούν το Θεό. Ο γέροντας πια Παΐσιος το 1979 μόνασε σε ένα κελάκι μόνος του στην περιοχή «Παναγούδα». Σιγά σιγά αρχίζει να γίνεται γνωστή η αγία μορφή του σε όλο και περισσότερους προσκυνητές. Όλη την ημέρα, από την ανατολή μέχρι την δύση, συμβουλεύει, παρηγορεί, διώχνει κάθε στενοχώρια, γεμίζει τις ψυχές με πίστη, ελπίδα και αγάπη για τον Θεό, ενώ τις νύχτες διαβάζει επιστολές που κατά δεκάδες του έστελναν καθημερινά και προσεύχεται στον Θεό επί ώρες για τους ανθρώπους που του ζητούν βοήθεια.

Σε όλη αυτήν την καθημερινή κούραση του γέροντος Παϊσίου έρχονται να προστεθούν και τα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν από το 1966. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του οι πόνοι από τις διάφορες αρρώστιες και κυρίως από τον καρκίνο που του είχε διαγνωσθεί λίγα χρόνια πριν, γίνονταν όλο και περισσότεροι. Παρ' όλ' αυτα όμως αυτός ήταν ήρεμος και υπέμενε χωρίς να διαμαρτύρεται καθόλου. Αντιθέτως συνέχιζε να προσεύχεται για όλους.Οι τελευταίες του ημέρες ήταν οδυνηρές, γεμάτες αφόρητους πόνους, που ξεπερνούσε χάρη στην βαθιά πίστη και αγάπη του στο Θεό. Στις 12 Ιουλίου 1994 ο γέροντας Παΐσιος παρέδωσε την όσια ψυχή του ήρεμα και ταπεινά στον Κύριο, τον Οποίο τόσο αγάπησε και υπηρέτησε από τη νεαρή του ηλικία.